Współczesny kompozytor brytyjski, blisko związany z rodziną królewską. Pełni więc podobna rolę, jaką Lully i Campra pełnili przy królach Francji. Jest przykładem tego, jak tradycja żyje. Zarówno w życiu, jak i w sztuce. Bo prawdziwa Tradycja, to Tradycja żywa. Takie ma być przesłanie tej serii. Dlatego tą kompozycją tę serię na ten rok zamknę.
Samo Requiem jest przerwane dwoma psalmami po angielsku. Całość jest inspirowana Mszą Żałobną Gabriela Faurego.
Ligeti czerpał inspirację z twórczości Ockeghema, dlatego omawiając Requiem tego ostatniego omawiałem jakiś czas temu, wzmiankując, że jeszcze do niego wrócę. To właśnie jest ten powrót. Requiem Ligetiego jest fragmentaryczne, nie zawiera Sanctus ani Agnus Dei. Nie nadaje się więc do użytku liturgicznego, nie tylko zresztą z tego powodu. Mimo to jest bardzo ciekawym utworem i wartym zamieszczenia tutaj, właśnie ze względu na nawiązania do Ockeghema. Ockeghem i Ligeti tworzą klamrę spinającą ten gatunek muzyczny i dowodzącą jego żywotności.
Jako ciekawostkę warto zauważyć, że utwór został wykorzystany w Odysei kosmicznej Stanleya Kubricka
A więc nadal nadrabiam barok. Ten czesko-niemiecki kompozytor to kwintesencja baroku. Należy do tych, którzy skomponowali dwie Msze żałobne. Dość mocno instrumentalne, jak na barok. Za to zgodnie z epoką kameralne.
Pierwsze Requiem typowo klasycystyczne. Jedna z inspiracji dla Mozarta. Przy Camprze napisałem, że długo żył. Gossec żył jeszcze dłużej. Co ciekawe, był sztandarowym kompozytorem Francji porewolucyjnej. Ale nie należy go z tego powodu odrzucać. Twórcy rzadko bywają kryształowi.
Stanowczo za mało w tej mojej serii jak dotąd baroku. Trzeba nadrobić. To i nadrabiam. Kompozytor znany głónie z oper. Długo żył.
W polskiej wikipedii, w haśle „Requiem” jest dziura między Dworzakiem a Maciejewskim. A jednak i w tym czasie komponowano Msze żałobne. Requiem Ottona Olssona z 1903 jest utworem późnoromantycznym, z dominacją instrumentów smyczkowych. Nie nadaje się do liturgii (z racji zbyt rozbudowanej warstwy instrumentalnej), jest utworem do słuchania. I słucha się go bardzo dobrze. Warto zauważyć, że kompozytor był luteraninem.
Requiem kilka lat wcześniejsze od mozartowskiego. Wydaje mi się, że Mozart je znał i sięnim inspirował, zwłaszcza w Dies irae
Requiem nie należy do najwybitniejszych dzieł Haydna. Ale już za samo nazwisko musi się tu znaleźć.
Kolejne Requiem z okresu romantyzmu, z połowy XIX wieku. Bardzo urozmaicone, można powiedzieć, że tak różnorodne, jak pochodzenie kompozytora, Tu nie ma monotonii.
Chyba najciekawsze Requiem III ćwierci XIX wieku. Hipersymfoniczne, mocno dęte, bardzo dynamiczne, ale jednocześnie mocno inspirowane muzyką późnego średniowiecza. Naprawdę warte przesłuchania i przemedytowania. Aż dziw, że tak mało znane. Zasłużyło na większą popularność.
Rok Boży 