Pierwsze Requiem typowo klasycystyczne. Jedna z inspiracji dla Mozarta. Przy Camprze napisałem, że długo żył. Gossec żył jeszcze dłużej. Co ciekawe, był sztandarowym kompozytorem Francji porewolucyjnej. Ale nie należy go z tego powodu odrzucać. Twórcy rzadko bywają kryształowi.

Stanowczo za mało w tej mojej serii jak dotąd baroku. Trzeba nadrobić. To i nadrabiam. Kompozytor znany głónie z oper. Długo żył.

W polskiej wikipedii, w haśle „Requiem” jest dziura między Dworzakiem a Maciejewskim. A jednak i w tym czasie komponowano Msze żałobne. Requiem Ottona Olssona z 1903 jest utworem późnoromantycznym, z dominacją instrumentów smyczkowych. Nie nadaje się do liturgii (z racji zbyt rozbudowanej warstwy instrumentalnej), jest utworem do słuchania. I słucha się go bardzo dobrze. Warto zauważyć, że kompozytor był luteraninem.

Requiem kilka lat wcześniejsze od mozartowskiego. Wydaje mi się, że Mozart je znał i sięnim inspirował, zwłaszcza w Dies irae

Requiem nie należy do najwybitniejszych dzieł Haydna. Ale już za samo nazwisko musi się tu znaleźć.

Kolejne Requiem z okresu romantyzmu, z połowy XIX wieku. Bardzo urozmaicone, można powiedzieć, że tak różnorodne, jak pochodzenie kompozytora, Tu nie ma monotonii.

Chyba najciekawsze Requiem III ćwierci XIX wieku. Hipersymfoniczne, mocno dęte, bardzo dynamiczne, ale jednocześnie mocno inspirowane muzyką późnego średniowiecza. Naprawdę warte przesłuchania i przemedytowania. Aż dziw, że tak mało znane. Zasłużyło na większą popularność.