Ligeti czerpał inspirację z twórczości Ockeghema, dlatego omawiając Requiem tego ostatniego omawiałem jakiś czas temu, wzmiankując, że jeszcze do niego wrócę. To właśnie jest ten powrót. Requiem Ligetiego jest fragmentaryczne, nie zawiera Sanctus ani Agnus Dei. Nie nadaje się więc do użytku liturgicznego, nie tylko zresztą z tego powodu. Mimo to jest bardzo ciekawym utworem i wartym zamieszczenia tutaj, właśnie ze względu na nawiązania do Ockeghema. Ockeghem i Ligeti tworzą klamrę spinającą ten gatunek muzyczny i dowodzącą jego żywotności.

Jako ciekawostkę warto zauważyć, że utwór został wykorzystany w Odysei kosmicznej Stanleya Kubricka

A więc nadal nadrabiam barok. Ten czesko-niemiecki kompozytor to kwintesencja baroku. Należy do tych, którzy skomponowali dwie Msze żałobne. Dość mocno instrumentalne, jak na barok. Za to zgodnie z epoką kameralne.

Pierwsze Requiem typowo klasycystyczne. Jedna z inspiracji dla Mozarta. Przy Camprze napisałem, że długo żył. Gossec żył jeszcze dłużej. Co ciekawe, był sztandarowym kompozytorem Francji porewolucyjnej. Ale nie należy go z tego powodu odrzucać. Twórcy rzadko bywają kryształowi.

Stanowczo za mało w tej mojej serii jak dotąd baroku. Trzeba nadrobić. To i nadrabiam. Kompozytor znany głónie z oper. Długo żył.

W polskiej wikipedii, w haśle „Requiem” jest dziura między Dworzakiem a Maciejewskim. A jednak i w tym czasie komponowano Msze żałobne. Requiem Ottona Olssona z 1903 jest utworem późnoromantycznym, z dominacją instrumentów smyczkowych. Nie nadaje się do liturgii (z racji zbyt rozbudowanej warstwy instrumentalnej), jest utworem do słuchania. I słucha się go bardzo dobrze. Warto zauważyć, że kompozytor był luteraninem.

Requiem kilka lat wcześniejsze od mozartowskiego. Wydaje mi się, że Mozart je znał i sięnim inspirował, zwłaszcza w Dies irae

Requiem nie należy do najwybitniejszych dzieł Haydna. Ale już za samo nazwisko musi się tu znaleźć.