„Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który wybral nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z milości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa” (por. Ef 1, 3-5). Otóż właśnie Bóg chcąc urzeczywistnić ten plan, daje swojego Syna ludziom, którzy uciekli i uciekają nadal, jak Adam w raju. I w tej ucieczce nie widzą wyraźnie, kim jest człowieki kim ma być człowiek. Ukazuje więc w środku dziejów model dojrzałego człowieka. Model człowieka przybitego do krzyża, do drzewa zycia, które puszcza liście w zmartwychwstaniu. A Chrystus oderwany od krzyża wstępuje do chwały Ojca iz stawia na zawsze to drzewo rajskie w środku tego świata jako zapowiedź i drogę do zmartwychwstania, Stat crux, volvitur orbis.

Nawoływanie Adwentu do czujności skierowane do nas, uczniów Chrystusa, domaga się takiej odpowiedzi: ,,Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: ‚Pójdziemy do domu Pana’. Już stoją nasze stopy w twoich bramach, Jeruzalem” (psalm responsoryjny). Jeruzalem, miasto pokoju (Yeruszalain). Ale również wiedząc, że w Chrystusie jest nasz pokój, nasza miłość i nasza mądrość, prosimy: ,,Okaż nam, Panie, łaskę swoją i daj nam swoje zbawienie” (śpiew przed Ewangelią). Oto orędzie Chrystusa na rozpoczynający się Adwent, skierowane do nas.

Pan jest dla nas, s. 31