Jest drabina do nieba Jest drabina do nieba Jest drabina do nieba Każdemu nią iść trzeba
Przy drabinie stoi krzyż Przy drabinie stoi krzyż Przy drabinie stoi krzyż Każdy z nas go musi nieść
Sam Pan Jezus go nosił Sam Pan Jezus go nosił Sam Pan Jezus go nosił Jak po tym świecie chodził
Miał koronę cierniową Miał koronę cierniową Miał koronę cierniową Na przenajświętszej głowie
Żydzi mu ją wtłoczyli Żydzi mu ją wtłoczyli Żydzi mu ją wtłoczyli Tysiąc ran uczynili
Krew się lała z ran Jego Krew się lała z ran Jego Krew się lała z ran Jego Na człowieka grzesznego
Matka Boska patrzała Matka Boska patrzała Matka Boska patrzała I boleśnie płakała
Ach mój Synu najmilszy Ach mój Synu najmilszy Ach mój Synu najmilszy Któż cię w smutku pocieszy
Pocieszy Cię Pan z nieba Pocieszy Cię Pan z nieba Pocieszy Cię Pan z nieba Za nas grzesznych tak trzеba Za nas grzesznych tak trzeba
Jedna z najbardziej medytacyjnych polskich pieśni pasyjnych. Od pewnego czasu towarzyszy mi w charakterze wielkopostnej pieśni okresowej w codziennej praktyce medytacyjnej w tradycji wewnętrznego śpiewu.
Po względnym sukcesie mojego zeszłorocznego projektu Madonny niezwykłe, postanowiłem tworzyć kolejne, podobne projekty w ramach niniejszego blogu. W listopadzie prowadzę cykl poświęcony kompozycjom rekwialnym, który z roku na rok będzie rozbudowywany, a teraz, w Wielkim Poście chciałbym zaprezentować kilkanaście niezwyklych dróg krzyżowych. Na wstępie mała uwaga dotycząca pisowni. Będę pisał „Droga Krzyżowa” mając na myśli nabożeństwo i „droga krzyżowa” mając na myśli dzieło sztuki. O nabożeństwach Drogi Krzyżowej pisałem nieco w poprzednich latach, teraz skupię się na obiektach architektonicznych.
Plenerowe drogi krzyżowe są w krajach Korony Świętego Wacława bardzo popularne. Są to na ogół obiekty skromniejsze od naszych kalwaryj takich jak Kalwaria Zebrzydowska, czy Kalwaria Pacławska. Składają się zasadniczo z czternastu niewielkich kapliczek z malarskimi lub rzeźbiarskimi przedstawieniami stacji Drogi Krzyżowej. Powstają od XVII wieku do dnia dzisiejszego z przerwą na komunizm. W czasie komunizmu nie tylko nie powstawały nowe, ale większość starych uległa dewastacji. Zazwyczaj pozostały puste kapliczki, wizerunki natomiast zostały zniszczone. Po odzyskaniu wolności wiele z nich zostało odnowionych, często w bardzo interesujący sposób polegający na umieszczeniu w starych kapliczkach nowoczesnych obrazów pędzli współczesnych artystów czeskich. Głównie takie obiekty będę tu prezentował, pojawi się także kilka nowopowstałych. Wszystkie omówione w tym cyklu obiekty są pod opieką i nadzorem miejscowych parafij rzymskokatolickich.
Droga krzyżowa w miejscowości Svatá Maří na Prachaticku przebiega 1,5 km na północny wschód od wsi na Mařskim vrchu, poniżej wieży widokowej.
Droga krzyżowa znajduje się na szczycie Marške vrch i prowadzi około stu metrów ścieżką do kaplicy św. Wacława. Po obu stronach ścieżki stoi czternaście przystanków, kamienne filary podtrzymują kamienną kaplicę z niszą z wizerunkiem pasji.
Z inicjatywy proboszcza i archiwisty Františka Teplégo w 1935 roku na szczycie Mařského vrchu zbudowano 12-metrową wieżę widokową, a poniżej kaplicę św. Wacława. Obydwa budynki zostały zbudowane według projektu Ludvíka Krejsy ze Štítkova. Uroczyste otwarcie i poświęcenie odbyło się 24 maja 1936 roku. W tym samym czasie co kaplica została zbudowana i poświęcona Droga krzyżowa.
W 2004 roku przeprowadzono rekonstrukcję wieży widokowej.
Po względnym sukcesie mojego zeszłorocznego projektu Madonny niezwykłe, postanowiłem tworzyć kolejne, podobne projekty w ramach niniejszego blogu. W listopadzie prowadzę cykl poświęcony kompozycjom rekwialnym, który z roku na rok będzie rozbudowywany, a teraz, w Wielkim Poście chciałbym zaprezentować kilkanaście niezwyklych dróg krzyżowych. Na wstępie mała uwaga dotycząca pisowni. Będę pisał „Droga Krzyżowa” mając na myśli nabożeństwo i „droga krzyżowa” mając na myśli dzieło sztuki. O nabożeństwach Drogi Krzyżowej pisałem nieco w poprzednich latach, teraz skupię się na obiektach architektonicznych.
Plenerowe drogi krzyżowe są w krajach Korony Świętego Wacława bardzo popularne. Są to na ogół obiekty skromniejsze od naszych kalwaryj takich jak Kalwaria Zebrzydowska, czy Kalwaria Pacławska. Składają się zasadniczo z czternastu niewielkich kapliczek z malarskimi lub rzeźbiarskimi przedstawieniami stacji Drogi Krzyżowej. Powstają od XVII wieku do dnia dzisiejszego z przerwą na komunizm. W czasie komunizmu nie tylko nie powstawały nowe, ale większość starych uległa dewastacji. Zazwyczaj pozostały puste kapliczki, wizerunki natomiast zostały zniszczone. Po odzyskaniu wolności wiele z nich zostało odnowionych, często w bardzo interesujący sposób polegający na umieszczeniu w starych kapliczkach nowoczesnych obrazów pędzli współczesnych artystów czeskich. Głównie takie obiekty będę tu prezentował, pojawi się także kilka nowopowstałych. Wszystkie omówione w tym cyklu obiekty są pod opieką i nadzorem miejscowych parafij rzymskokatolickich.
Droga krzyżowa w Jesenicach w powiecie Sedlčansk w powiecie Příbram w kraju środkowoczeskim prowadzi od wsi Kościół Świętej Trójcy w kierunku północnym na łagodne wzniesienie z widokiem.
Droga krzyżowa powstała w 1836 roku. Składa się z kamiennych krzyży z obrazami osadzonymi w niszach pośrodku. Ich liczba to nietypowo 17 zamiast zwyczajowych 14 – sceny przedstawiają nie tylko wędrówkę Chrystusa na Kalwarię i Jego ukrzyżowanie, ale także Jego zmartwychwstanie. W 1913 roku dokonano naprawy krzyży. W związku z drogą krzyżową wspominany jest proboszcz Antonín Lego (1839-1901).
Renowacja ścieżki miała miejsce w 2004 roku. Propozycje obrazków do dekoracji krzyży z motywem ostatniej drogi Jezusa Chrystusa przygotowały dzieci ze szkoły podstawowej w Jesenicach, a Zdeněk Šťovíček z Sedlčan namalował je farbami olejnymi na miedzianej płycie . Kamienny rzeźbiarz Josef Skalický wykonał własne kamienne krzyże. Pozostałości uszkodzonych krzyży wkopano w ziemię pod pierwszym krzyżem ścieżki. Krzyże są zaimpregnowane utwardzaczem i zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych i promieniowaniem. Droga Krzyżowa została nowo konsekrowana przez franciszkanina Jeronýma Jurkę 12 września 2004 roku.
Ścieżkę uzupełnia ścieżka dydaktyczna „Do Jesenickéj Kalwarii” z tablicami informacyjnymi.
Po względnym sukcesie mojego zeszłorocznego projektu Madonny niezwykłe, postanowiłem tworzyć kolejne, podobne projekty w ramach niniejszego blogu. W listopadzie prowadzę cykl poświęcony kompozycjom rekwialnym, który z roku na rok będzie rozbudowywany, a teraz, w Wielkim Poście chciałbym zaprezentować kilkanaście niezwyklych dróg krzyżowych. Na wstępie mała uwaga dotycząca pisowni. Będę pisał „Droga Krzyżowa” mając na myśli nabożeństwo i „droga krzyżowa” mając na myśli dzieło sztuki. O nabożeństwach Drogi Krzyżowej pisałem nieco w poprzednich latach, teraz skupię się na obiektach architektonicznych.
Plenerowe drogi krzyżowe są w krajach Korony Świętego Wacława bardzo popularne. Są to na ogół obiekty skromniejsze od naszych kalwaryj takich jak Kalwaria Zebrzydowska, czy Kalwaria Pacławska. Składają się zasadniczo z czternastu niewielkich kapliczek z malarskimi lub rzeźbiarskimi przedstawieniami stacji Drogi Krzyżowej. Powstają od XVII wieku do dnia dzisiejszego z przerwą na komunizm. W czasie komunizmu nie tylko nie powstawały nowe, ale większość starych uległa dewastacji. Zazwyczaj pozostały puste kapliczki, wizerunki natomiast zostały zniszczone. Po odzyskaniu wolności wiele z nich zostało odnowionych, często w bardzo interesujący sposób polegający na umieszczeniu w starych kapliczkach nowoczesnych obrazów pędzli współczesnych artystów czeskich. Głównie takie obiekty będę tu prezentował, pojawi się także kilka nowopowstałych. Wszystkie omówione w tym cyklu obiekty są pod opieką i nadzorem miejscowych parafij rzymskokatolickich.
Droga krzyżowa w Počepicach w regionie Příbram prowadzi około 1 km od centrum wsi na północny wschód do wzgórza Radešín.
Droga krzyżowa powstała w latach 1861–1887 za namową proboszcza parafii Počepi Antonína Kacerovskégo. Tworzy go czternaście kamiennych krzyży ustawionych wzdłuż drogi prowadzącej z kościoła św. Jana Chrzciciela na pobliskie wzgórze Radešín do miejsc zwanych Kalwarią. W 2001 roku przy wsparciu Fundacji Mecenat Sedlčansko i Związku Gmin Sedlčansko został wyremontowany, a następnie ponownie poświęcony. W tym samym czasie dzieci ze Szkoły Podstawowej Link w Sedlčanach ozdobiły pojedyncze krzyże z motywami ukrzyżowania namalowanymi na szkle.
Po względnym sukcesie mojego zeszłorocznego projektu Madonny niezwykłe, postanowiłem tworzyć kolejne, podobne projekty w ramach niniejszego blogu. W listopadzie prowadzę cykl poświęcony kompozycjom rekwialnym, który z roku na rok będzie rozbudowywany, a teraz, w Wielkim Poście chciałbym zaprezentować kilkanaście niezwyklych dróg krzyżowych. Na wstępie mała uwaga dotycząca pisowni. Będę pisał „Droga Krzyżowa” mając na myśli nabożeństwo i „droga krzyżowa” mając na myśli dzieło sztuki. O nabożeństwach Drogi Krzyżowej pisałem nieco w poprzednich latach, teraz skupię się na obiektach architektonicznych.
Plenerowe drogi krzyżowe są w krajach Korony Świętego Wacława bardzo popularne. Są to na ogół obiekty skromniejsze od naszych kalwaryj takich jak Kalwaria Zebrzydowska, czy Kalwaria Pacławska. Składają się zasadniczo z czternastu niewielkich kapliczek z malarskimi lub rzeźbiarskimi przedstawieniami stacji Drogi Krzyżowej. Powstają od XVII wieku do dnia dzisiejszego z przerwą na komunizm. W czasie komunizmu nie tylko nie powstawały nowe, ale większość starych uległa dewastacji. Zazwyczaj pozostały puste kapliczki, wizerunki natomiast zostały zniszczone. Po odzyskaniu wolności wiele z nich zostało odnowionych, często w bardzo interesujący sposób polegający na umieszczeniu w starych kapliczkach nowoczesnych obrazów pędzli współczesnych artystów czeskich. Głównie takie obiekty będę tu prezentował, pojawi się także kilka nowopowstałych. Wszystkie omówione w tym cyklu obiekty są pod opieką i nadzorem miejscowych parafij rzymskokatolickich.
Droga krzyżowa w Petrovicach w regionie Příbram prowadzi od kaplicy św. Anny koło Kuníčka do kaplicy w Kuní w Petrovicach koło Sedlčana, powiat Příbram.
Dwukilometrowa droga krzyżowa z Kuní na Kuníček w Petrovicach powstała w 2000 roku. Poszczególne przystanki z motywami ostatniej podróży Jezusa Chrystusa są wyryte w lokalnych granitowych kamieniach. Ich autorem jest rzeźbiarz akademicki Ivar Kodym ze wsi Jalovčí. Droga Krzyżowa została konsekrowana w 2000 roku. Miejscowi mieszkańcy zainicjowali Drogę Krzyżową i przyczynili się do jej budowy.
Ścieżka jest częścią ścieżki edukacyjnej Petrovicko. za wikipedią
Po względnym sukcesie mojego zeszłorocznego projektu Madonny niezwykłe, postanowiłem tworzyć kolejne, podobne projekty w ramach niniejszego blogu. W listopadzie prowadzę cykl poświęcony kompozycjom rekwialnym, który z roku na rok będzie rozbudowywany, a teraz, w Wielkim Poście chciałbym zaprezentować kilkanaście niezwyklych dróg krzyżowych. Na wstępie mała uwaga dotycząca pisowni. Będę pisał „Droga Krzyżowa” mając na myśli nabożeństwo i „droga krzyżowa” mając na myśli dzieło sztuki. O nabożeństwach Drogi Krzyżowej pisałem nieco w poprzednich latach, teraz skupię się na obiektach architektonicznych.
Plenerowe drogi krzyżowe są w krajach Korony Świętego Wacława bardzo popularne. Są to na ogół obiekty skromniejsze od naszych kalwaryj takich jak Kalwaria Zebrzydowska, czy Kalwaria Pacławska. Składają się zasadniczo z czternastu niewielkich kapliczek z malarskimi lub rzeźbiarskimi przedstawieniami stacji Drogi Krzyżowej. Powstają od XVII wieku do dnia dzisiejszego z przerwą na komunizm. W czasie komunizmu nie tylko nie powstawały nowe, ale większość starych uległa dewastacji. Zazwyczaj pozostały puste kapliczki, wizerunki natomiast zostały zniszczone. Po odzyskaniu wolności wiele z nich zostało odnowionych, często w bardzo interesujący sposób polegający na umieszczeniu w starych kapliczkach nowoczesnych obrazów pędzli współczesnych artystów czeskich. Głównie takie obiekty będę tu prezentował, pojawi się także kilka nowopowstałych. Wszystkie omówione w tym cyklu obiekty są pod opieką i nadzorem miejscowych parafij rzymskokatolickich.
Droga Krzyżowa na Lomcu w Libějovicach na Strakonicku znajduje się w pobliżu miejsca pielgrzymkowego Lomec z kościołem Imienia Najświętszej Marii Panny.
Droga krzyżowa powstała w 2005 roku jako upamiętnienie księdza Františka Hobizala. Składa się z czternastu stacji w formie drewnianych słupów z kaplicą z obrazem na szczycie, które wyznaczają drogę w dół wzgórza od kościoła do cmentarza leśnego. Projekt budowy ścieżki wsparły gminy Libějovice, Malovice i stowarzyszenie obywatelskie Mája – Tvořivé Chelčice.Rysunki wykonała Iva Vavruškova z Chelčic a oprawę graficzną Mgr. Kláře Kavanová Mušková. Leśna Droga Krzyżowa została konsekrowana w pierwszą sobotę czerwca 2005 roku przez ks. prof. Karela Skalickiego.
Po względnym sukcesie mojego zeszłorocznego projektu Madonny niezwykłe, postanowiłem tworzyć kolejne, podobne projekty w ramach niniejszego blogu. W listopadzie prowadzę cykl poświęcony kompozycjom rekwialnym, który z roku na rok będzie rozbudowywany, a teraz, w Wielkim Poście chciałbym zaprezentować kilkanaście niezwyklych dróg krzyżowych. Na wstępie mała uwaga dotycząca pisowni. Będę pisał „Droga Krzyżowa” mając na myśli nabożeństwoi „droga krzyżowa” mając na myśli dzieło sztuki. O nabożeństwach Drogi Krzyżowej pisałem nieco w poprzednich latach, teraz skupię się na obiektach architektonicznych.
Plenerowe drogi krzyżowe są w krajach Korony Świętego Wacława bardzo popularne. Są to na ogół obiekty skromniejsze od naszych kalwaryj takich jak Kalwaria Zebrzydowska, czy Kalwaria Pacławska. Składają się zasadniczo zczternastu niewielkich kapliczek z malarskimi lub rzeżbiarskimi przedstawieniami stacji Drogi Krzyżowej. Powstają od XVII wieku do dnia dzisiejszego z przerwą na komunizm. W czasie komunizmu nie tylko nie powstawały nowe, ale większość starych uległa dewastacji. Zazwyczaj pozostały puste kapliczki, wizerunki natomiast zostały zniszczone. po odzyskaniu wolności wiele z nich zostało odnowionych, często w bardzo interesujący sposób polegający na umieszczeniu w starych kapliczkach nowoczesnych obrazów pędzli współczesnych artystów czeskich. Głównie takie obiekty będę tu prezentował, pojawi się także kilka nowopowstałych. Wszystkie omówione w tym cyklu obiekty są pod opieką i nadzorem miejscowych parafij rzymskokatolickich.
Droga Krzyżowa w Bruntálu znajduje się na Uhlířskim vrchu, około 2,5 km na południowy zachód od centrum miasta.
Droga Krzyżowa na Uhlířskim vrchu przy drodze dojazdowej do kościoła Matki Bożej Wspomożycielki składa się z czternastu stacji wykonanych w 2001 roku przez Františka Nedomlela, artystycznego rzeźbiarza z Bruntálu. Cokoły wykonane są z różnych rodzajów skał z okolicy, drewniane rzeźby przedstawiające sceny z wędrówki Chrystusa na Golgotę wykonane są z różnych gatunków drewna występującego w Niskim Jesioniku. Na frontach bloków umieszczono marmurowe płyty z napisem darczyńcy przystanku z zapowiadanej kolekcji. W dniu 13 października 2007 roku odbyło się uroczyste poświęcenie całej Drogi Krzyżowej.
Oryginalna Droga Krzyżowa została zbudowana wzdłuż górnej części promenady w 1916 roku. Składała się z 14 stojaków z wizerunkami Drogi Krzyżowej, namalowanymi przez malarza Franza Templera według projektów Gebhardta Fugela z Monachium. Przystanki trwały krótko, po II wojnie światowej usunięto torsy poszczególnych przystanków.
W 1653 roku na szczycie zbudowano drewnianą kaplicę pielgrzymkową. W 1758 roku otwarto tu kościół pielgrzymkowy pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych. Na przestrzeni lat kościół był kilkakrotnie niszczony przez pioruny i wielokrotnie był odnawiany. Obok kościoła stała plebania, zajazd i marmurowy krzyż.
Aleja Lipowa jest czterorzędowa i zasadzona została w latach 1766 – 1770 po wybudowaniu nowego kościoła pielgrzymkowego. Założył go wolny pan Komtur von Riedheim. Aleja składa się z alei głównej o szerokości 12 metrów i dwóch alejek bocznych o szerokości 4 metrów. W latach 1885 – 1889 z inicjatywy stowarzyszenia upiększającego w Bruntálu obsadzono lipami z Kobylí rybník tzw. „ścieżkę promenadową”.
W 1973 roku drzewa przy alei uznano za pomnik. Cały teren, łącznie z aleją lipową, jest zabytkiem kultury Republiki Czeskiej. Za wikipedią
Po względnym sukcesie mojego zeszłorocznego projektu Madonny niezwykłe, postanowiłem tworzyć kolejne, podobne projekty w ramach niniejszego blogu. W listopadzie prowadzę cykl poświęcony kompozycjom rekwialnym, który z roku na rok będzie rozbudowywany, a teraz, w Wielkim Poście chciałbym zaprezentować kilkanaście niezwyklych dróg krzyżowych. Na wstępie mała uwaga dotycząca pisowni. Będę pisał „Droga Krzyżowa” mając na myśli nabożeństwoi „droga krzyżowa” mając na myśli dzieło sztuki. O nabożeństwach Drogi Krzyżowej pisałem nieco w poprzednich latach, teraz skupię się na obiektach architektonicznych.
Plenerowe drogi krzyżowe są w krajach Korony Świętego Wacława bardzo popularne. Są to na ogół obiekty skromniejsze od naszych kalwaryj takich jak Kalwaria Zebrzydowska, czy Kalwaria Pacławska. Składają się zasadniczo zczternastu niewielkich kapliczek z malarskimi lub rzeżbiarskimi przedstawieniami stacji Drogi Krzyżowej. Powstają od XVII wieku do dnia dzisiejszego z przerwą na komunizm. W czasie komunizmu nie tylko nie powstawały nowe, ale większość starych uległa dewastacji. Zazwyczaj pozostały puste kapliczki, wizerunki natomiast zostały zniszczone. po odzyskaniu wolności wiele z nich zostało odnowionych, często w bardzo interesujący sposób polegający na umieszczeniu w starych kapliczkach nowoczesnych obrazów pędzli współczesnych artystów czeskich. Głównie takie obiekty będę tu prezentował, pojawi się także kilka nowopowstałych. Wszystkie omówione w tym cyklu obiekty są pod opieką i nadzorem miejscowych parafij rzymskokatolickich.
Droga krzyżowa w Kamenicach nad Lipou w regionie Pelhřimov znajduje się na wzgórzu Bradlo, około 1,3 km na południe od centrum miasta, w drodze na cmentarz.
Droga Krzyżowa pierwotnie prowadziła na wzgórze Kalvárie (Melíšek), około 700 metrów na wschód od centrum miasta. Został zbudowany w 1765 roku przez kamieniarza Martina Broža z Jindřichova Hradec na zlecenie hrabiny Marii Teresy z Golčů. Tworzyło go piętnaście kamiennych pomników znajdujących się wzdłuż drogi z Zámeckiego Rybnika.
Po zniesieniu kaplicy na Kalwarii w 1806 roku Drogę Krzyżową przeniesiono na wzgórze Bradlo. Stare obrazy przemalowano w 1824 r. i zastąpiono nowymi w 1841 r.
Droga krzyżowa została zrekonstruowana w latach 1991-1993 przez rzeźbiarza akademickiego Krnínskiego, przystanki uzupełniają sceny wykonane techniką emalii – emalią przez malarza Romana Brichcína. Za Wikipedią
Droga Krzyżowa XXI wieku przebiega w pobliżu wsi Stanovice, dwa kilometry na zachód od barokowego kompleksu w Kuksie. Zespół rzeźb nosi tytuł „Historia ludzkiego cierpienia i nadziei”.
Obecna Droga Krzyżowa nawiązuje do pierwotnej Drogi Krzyżowej zbudowanej w latach 1725-1735 przez jezuitów z Žireča na podstawie porozumienia z hrabią Šporkiem w sprawie wymiany gruntów. Miała dziewięć scen: 1. Wysłanie, 2. Pożegnanie z uczniami, 3. Góra Oliwna, 4. Niewola, 5. Biczowanie, 6. Ukoronowanie cierniem, 7. Niesienie krzyża, 8. Przybicie do krzyża, 9. Ukrzyżowanie (= Kalwaria) ). Pierwotna ścieżka miała długość około 620 m i prowadziła od ostrego zakrętu drogi pomiędzy Žirší i Stanovicami do kaplicy Wniebowstąpienia św. Krzyże (Kreutz Kirch). Kaplicę zbudowano w latach 1729–1730, a jej fundamenty zachowały się do dziś. Droga Krzyżowa zniknęła w ciągu XX w. poprzez wyburzenie pozostałych przystanków widocznych jeszcze na wojskowej mapie lotniczej z 1936 r. i zaoranie polnej drogi aleją gruszkową. Mapa zaznaczona jest na mapie I. mapy wojskowej oraz na mapie majątku fundacyjnego Choustníkovo Hradiště (1754).
W 2000 roku mgr. Jiří Kaše, jeden z znawców twórczości Braunawskazał na możliwość nawiązania do pierwotnego projektu. Droga Krzyżowa powstała z inicjatywy rzeźbiarza akademickiego Vladimíra Preclíka, który w 2004 roku założył stowarzyszenie obywatelskie Droga Krzyżowa i zaprosił do współpracy 15 czeskich rzeźbiarzy trzech pokoleń z doświadczeniem w kamieniarstwie i bliskimi związkami z Czechami Wschodnimi. Byli to: Vojtěch Adamec, Václav Fial, Stanislav Hanzík, Jan Hendrych, Ellen Jilemnicka, Ivan Jilemnický, Jiří Kačer, Daniel Klos, Jan Koblasa, Mario Kotrba, Jiří Marek, Čestmír Mudruňka, Jaromíra Němcová i Michal Šarš
Rzeźby powstawały przez cztery lata, a materiałem do ich wykonania był hořicki piaskowiec. Część z nich powstała bezpośrednio w kamieniołomie, część w pracowniach. Rzeźbiarz Preclík nie dożył otwarcia drogi i nie doczekał się nawet swojej rzeźby Katedra Modlitwy, która została zrealizowana po jego śmierci, według autorskiego modelu, wspólnie z rzeźbiarzem Zdenkiem Hejlem. Pozostała jednak refleksja autora na temat rzeźby, która jest jednocześnie credo tej Drogi Krzyżowej. W „sercu” Katedry Wstawiennictwa członkowie stowarzyszenia obywatelskiego umieścili specjalną skrzynkę ze stali nierdzewnej, w której znajdowała się replika pomnika Wsparcia Preclíka oraz tekst z przesłaniem dla przyszłych pokoleń o zamierzeniach projektu i nazwiskach wszystkich autorzy rzeźb.
Na niekonwencjonalną Drogę Krzyżową wybrano podnóże zalesionego zbocza nad linią kolejową Žirčí – Stanovice. Niektóre posągi stoją na skraju tarasu nad tym torem. Cały obszar ma długość około kilometra i jest łatwo dostępny z każdego miejsca. Znajduje się na trasie ścieżki dydaktycznej „Půjdem spolu do Betléma”, która prowadzi z Kuksu do Betlejem Brauna oraz na czerwonym szlaku turystycznym.
Przed budową drogi w latach 2005–2008 toczyły się spory i nieporozumienia co do planowanej trasy, która nie uwzględnia nieistniejących już stacji Drogi Krzyżowej. Jej przebieg przecina około 10 m na wschód od pomnika Krajobrazu Krzyża (Čestmír Mudruňka) i Poszukiwacza (Michal Šarše), bezpośrednio w tym miejscu nie ma żadnych informacji na ten temat. W 2008 roku zamierzony projekt został ostatecznie zatwierdzony i wdrożony. W dniu 4 października 2008 roku droga została uroczyście otwarta i poświęcona przez Biskupa Hradca Králové, Mons. ThLic. Dominik Duka O.P, późniejszego kardynała.
„Każdy z nas prowadzi w swoim życiu swoją Drogę Krzyżową. I nie możemy obejść się bez nadziei” — rzeźbiarz akademicki Vladimír Preclík
Zwiastowanie – Autor: Daniel Klose, *1973 „Anioły spadły na ziemię. Jeszcze nie nadszedł czas. Byli skamieniali. Jednak gdy się obudzą, zapalają skrzydła i odlatują, aby ogłosić nowinę.”
Chusta Weroniki – Autor: Stanislav Hanzík, *1931 „Weronika podeszła do Chrystusa, aby otrzeć Jego umęczoną twarz. Jej nagrodą był odcisk twarzy Cierpiącego.”
Cud wniebowstąpienia – Autor: Vojtěch Adamec, *1933 „Postać ukośnie wznosząca się wywołuje wrażenie lewitacji. Cud oderwania się od kamienia jest trudny. Wklęsłe i wypukłe kształty dematerializują rzeźbę.”
Cierniowa korona – Autorka: Ellen Jilemnická, *1946 „Stylizowana głowa Chrystusa z koroną cierniową o kubistycznych kształtach. Nie chce szokować, ale obudzić współczucie dla cierpiącego i empatię dla bliźniego”.
Katedra Błagania – Autor: Vladimír Preclík, 1929–2008 „Błaganie jest modlitwą. Modlimy się i mamy nadzieję, z oczami utkwionymi w niebie. Dlaczego do nieba? Niebo jest synonimem tajemnicy, wiary i nadziei”
święta Rodzina- Autor: Jan Koblasa, *1932 „Ojciec, matka i dziecko na kolanach w geście otwarcia – w chęci objęcia – na znak kryzysu. Na odwrotnej stronie rzeźby płaskorzeźba leżącego Chrystusa. Grobu Świętego.”
Światło w ciemności – Autor: Ivan Jilemnický, *1944 „Światło przechodzi pomiędzy dwoma kamiennymi pionami. Ostatnie chwile przed ciemnością, śmiercią i zmartwychwstaniem”.
Odkupienie – Autor: Jan Hendrych, *1936 „Wysoki trzon zwieńczony trzema głowami – symbolami różnorodności twarzy, ras, religii. Przedstawiają oblicze ludzkiego przeznaczenia – nawet w grzechu”.
Łza – Autor: Václav Fiala, *1955 „Łza jest symbolem płaczu, krzyż symbolem cierpienia, serce znakiem miłości. Symbole używane i nadużywane przez tysiąclecia.”
Pieta – Autor: Marius Kotrba, *1959 „Czasy i sposoby wyrażania się zmieniają, ale głęboki wpływ żałoby pozostaje. Podobnie jak radość w nadziei życia wiecznego”.
Krajobraz krzyża – Autor: Čestmír Mudrunka, *1935 „Narodziny – śmierć. Mamy swój krzyż. Wchodzimy w to. Ustalamy jego formę. Krajobraz pozostaje.”
Poszukiwacz – Autor: Michał Šarše, *1956 „Postać wrośnięta w siedzisko zamyka świat w sobie, pragnąc dotknąć jego tajemnic i odkryć sens ludzkiej egzystencji”.
Ból miłości – Autor: Jiří Marek, *1972 „Miłość życia w zamkniętym kręgu. Ale może zostać przecięta przez śmierć. Wtedy wielka miłość zamienia się w wielki ból. Kompozycja w kształcie krzyża przedstawia ostatnie spotkanie Jezusa Chrystusa z jego matką Marią i Marią Magdaleną.”
Brama Nadziei – Autor: Jaromíra Němcová, *1959 „Postacie złamały się w pasie i oparły się o siebie. Nie ma już między nimi napięcia, zwyciężyło wsparcie; przez bramę można także spojrzeć w bezkresne niebiosa”.
Obelisk – Autor: Jiří Kačer, *1952 „Symbol siły myśli i jej zdolności do stawiania oporu, wsparty wzajemną spójnością i stałością myślenia.”
„Droga Krzyżowa jest drogą nie tylko Chrystusa, ale każdego człowieka. Jest to idea apostoła Pawła, który przekształcił religię żydowską w chrześcijaństwo Europy. Krzyż to nie tylko sens chrześcijaństwa, to odkrycie sensu życia i jego najtrudniejszych momentów. „ — mgr. Dominik Duka za Wikipedią
Po względnym sukcesie mojego zeszłorocznego projektu Madonny niezwykłe, postanowiłem tworzyć kolejne, podobne projekty w ramach niniejszego blogu. W listopadzie prowadzę cykl poświęcony kompozycjom rekwialnym, który z roku na rok będzie rozbudowywany, a teraz, w Wielkim Poście chciałbym zaprezentować kilkanaście niezwyklych dróg krzyżowych. Na wstępie mała uwaga dotycząca pisowni. Będę pisał „Droga Krzyżowa” mając na myśli nabożeństwoi „droga krzyżowa” mając na myśli dzieło sztuki. O nabożeństwach Drogi Krzyżowej pisałem nieco w poprzednich latach, teraz skupię się na obiektach architektonicznych.
Plenerowe drogi krzyżowe są w krajach Korony Świętego Wacława bardzo popularne. Są to na ogół obiekty skromniejsze od naszych kalwaryj takich jak Kalwaria Zebrzydowska, czy Kalwaria Pacławska. Składają się zasadniczo zczternastu niewielkich kapliczek z malarskimi lub rzeżbiarskimi przedstawieniami stacji Drogi Krzyżowej. Powstają od XVII wieku do dnia dzisiejszego z przerwą na komunizm. W czasie komunizmu nie tylko nie powstawały nowe, ale większość starych uległa dewastacji. Zazwyczaj pozostały puste kapliczki, wizerunki natomiast zostały zniszczone. po odzyskaniu wolności wiele z nich zostało odnowionych, często w bardzo interesujący sposób polegający na umieszczeniu w starych kapliczkach nowoczesnych obrazów pędzli współczesnych artystów czeskich. Głównie takie obiekty będę tu prezentował, pojawi się także kilka nowopowstałych. Wszystkie omówione w tym cyklu obiekty są pod opieką i nadzorem miejscowych parafij rzymskokatolickich.
Droga krzyżowa w Byšičkach koło Lázní Bělohrad znajduje się na wzgórzu Byšice w pobliżu kościoła św. Piotra i Pawła, który jest pozostałością po nieistniejącej już wsi Byšičky. Ścieżka zaczyna się przy kościele, schodzi w dół wzgórza, okrąża je i wraca na szczyt do kościoła.
Droga krzyżowa w Byšičkach powstała w latach 60. XIX w., kiedy to na własny koszt ufundował ją pustelnik Petr Regulatus, zwany Augustínkiem. Składała się z 14 kamiennych filarów z wizerunkiem pasji, umieszczonych w małej kaplicy na szczycie filaru. Do 1930 r. drogą regularnie odbywały się nabożeństwa.
Podczas II wojny światowej organizacja Hitlerjugend uprawiała tu sport i niszczyła okolicę. Po wojnie zespół popadał w ruinę, wyrywano poszczególne kolumny i niszczono kaplice. Pozostało jedynie 11 kolumn z piaskowca, a tylko trzy z nich miały małe kapliczki z obrazem pasyjnym i one również uległy znacznemu zniszczeniu.
W 1998 roku podjęto decyzję o przywróceniu Drogi Krzyżowej. W 2001 roku kaplice zostały oddane do blacharza, kolumny naprawił František Žoček z kamieniołomu w Lázně Bělohrad. Dodano nowe trzy posty. Miejscowy artysta i nauczyciel František Koubek namalował czternaście scen biblijnych. Wybraną techniką było malarstwo olejne połączone z rzeźbieniem w poliuretanie, całość pokryta jest folią z filtrem UV.
Odnowioną Drogę Krzyżową konsekrował w Wielki Piątek 29 marca 2002 roku biskup pomocniczy z Hradca Králové Josef Kajnek. Za Wikipedią
Rok Boży 