MELODII DUCHOWNEY

O Narodzeniu Pańskim

PIESN PIERWSZA

Winnice Engadyiskie w kwiat się rozwiły

Żywą wonią zgrzybiały świat odmłodziły

Gdy Syn naywyższego

Dla dobra ludzkiego

W Bethleem na świat wchodźi

Panna go rodźi

Schoway miecz Rayski strożu, powroć do nieba

Już warować Rayskiego Sadu nie trzeba;

O Ray twoy niedbamy

Bo szczęśliwszy mamy

W staience Bethleiemskiej

Jest Ray nie źiemski

W staience kwitnie para kwiećia slicznego

Zaden wiek przeszły nie miał nic podobnego

Jezus, y Marya

Roża y Lilia

Przed iemi Rayskie zioła

W chwast poszły zgoła

Witay rożyczko moia Jezu kochany

Kwitniesz mi choć w pieluszki wiotchezwiązany

Tyś z frasowanego

Radość serca mego

Zapach ożywiaiący

Dusze mdleiącej

Witay niebieski kwiećie, lilio moia

Marya zbawiennego Matko pokoia

Tyś słodkość serdeczna

Tyś poćiecha wieczna

Wonia mnie twey wdzięcznośći

Czerstwi w miłośći

Tyś jest drzewo żywota Panno wiecznego

Syn twoy sczerem owocem zbawienia mego

Wszystkie smaki maćie

Dusze ożywiaćie

Smierć temu nie panuie

Kto was smakuje

O staieneczko droga, żłobie sczęśliwy!

Z ćiebie dźiś Rayskich poćiech płynie zdroy żywy;

Tyś iest pierwsze łoże,

W ktorym ćiało Boże,

Gdy się na świat wydało,

W czasik swoy miało.

O śianko! ô pośćiołko Krola wiecznego!

Na tobie Jezus zażył senku pierwszego;

Wszech kwiatkow pięknośći’

Wszystkich źioł wonności,

Zwięłyście gdy na śienie

Bog ma złożenie.

Lecz dosyć Panno stayni, dosyć żłobowi;

Że pierwsze stanie dały Zbawicielowi;

Ja do mey gospody,

Dla lepszey wygody,

Proszę do serca mego,

Wnieś Syna twego.

Przyprowadz cny Jozefie do mnie twe Pany;

Niech we mnie mieszka z Matką Jezus kochany;

Ja na serce moie,

Puszczę z oczu zdroie,

Y cokolwiek w nim brzytko,

Omyie wszystko.

Kwitniyże w sercu moim. ô Jezu drogi!

Niech ztobą Panno kwitnie, duch moy ubogi;

Gdy śmierć ćiało skruszy,

Nieday więdnąć duszy;

Gdy tu z tobą zostanie,

Raiem się stanie.

PIESN DRUGA

Dziś z żywota panieńskiego,

Wyszedł Syn Oyca wiecznego

Witay szczęśliwa godzino,

Witay zbawienna nowino,

Bądź przywitany, Iezu kochany.

Jak promien bez kryształ wchodzi

Tak się Chrystus z Panny rodźi;

O pożądana radośći!

O zdroiu rayskich słodkośćI!

Bądź pozdrowiony, dźiś narodzony.

Panna Synaczka piastuie

I mlekiem go swymczęstuie;

Witay szczęśliwa godzino,

Witay zbawienna nowino,

Bądź pochwalony, Boże wćielony,

Na garztce śiana suchego,

Składa Panna Syna swego

O pożądana radośći!

O zdroiu rayskich słodkośćI!

Bądź przywitany, Jezu kochany.

Jak mądrość ćiałem pokryta,

Z światem śię w staience wita!

Witay szczęśliwa godzino,

Witay zbawienna nowino,

Bądź pochwalony, Dźiś narodzony.

Ciesz się Panno z syna swego,

Pomniąc na sługę grzesznego;

O pożądana radośći!

O zdroiu rayskich słodkośćI!

Bądź przywitany, Jezu kochany.

PIESN TRZECIA

Chrystus się nam narodźił, aby to światu nagrodżił,

W czym nas był stary Adam uszkodźił.

Weselćie się dziatki z ziećiątka małego,

A ukołyście syna Panięńskiego.

Liliii dźiećie, lilili Synaczku Panny Maryyey

Lilili dźiećie, lilili kwiateczku sliczney Liliey

Spiyże dźiećie kochane

Z Maryey na świat wydane

Wi peluszki vbogie związane

Ptaszkowie z piorki vmalowanemi

Uspiyćie dźiecie głoski wesołemi

Nynayże dźiecie, nynayże perło, iutrzenko

Nynayże dźiecie, nynayże nynay, z nieba zesłana.

Czyżyk skacze po żłobie,

A z sianka źiarneczka zobie,

Nie boi się Jezu przy tobie.

Spieway Czyżyku Paniątku małemu,

Nie przerywaiąc senku drzymiącemu;

Liliii dźiećie, lilili wdzięczny moy Anyołeczku

Liliii dźiećie, lilili sliczny moy Fiiałeczku,

Szczygliczek oblatuie,

W iasłeczkach Jezusa czuie

A głoseczkiem wytwornym przepieruie

Wićwierkuy szczygliczku synowi Maryey,

Słucha dziećiątko twoiey melodiey

Nynayże dźiecie, nynayże nynay sliczny rubinie

Nynayże dźiecie, nynayże nynay moy Serafinie

Słowiczki z skowronkami,

Subtelnemi garłeczkami

Krzyknićie ienym głoskiem, Bog znami.

Spieway słowiczku lubeńkie ptaszątko,

Słucha twey chętnie wyczworki dźieciątko

Liliii dźiećie, lilili wonna rayska rożyczko

Liliii dźiećie, lilili rowna zorzy twarzyczko

A źiembeczka krzykliwa,

Niech do Jasłeczek przybywa,

A głoszeczku przyiemnego dobywa;

wyprawuy wzięczne gorgi ma źiembeczko,

Ale tak, żeby spało dźiećiąteczko;

Nynayże dźiecie, nynayże Panny czystey kochanie,

Nynayże dźiecie, nynayże naszych serc radowanie.

Dzierlateczka czubata

Niech do Jasłeczek przylata,

Wktorych leży Jezus pociecha świata!

Nastroy lubego dzierlatko głoseczku;

Śmiecie się dźiecie temu kaptureczku;

Liliii dźiećie, lilili słodka muszkatełeczko

Liliii dźiećie, lilili winne groneczko

Makoląszka rumiana,

Niechay tu zleci na Pana

Ktory leży w jasłkach na trosze siena;

Gray makoląszko w twoie multaneczki,

Niech vśnie dźiećie, niech zmruży oczeczki;

Nynayże dźiecie, nynayże nynay wdźięczne dźiećiątko,

Nynayże dźiecie, nynayże nynay me gołąbiątko.

Spaczku, spasiu kochany,

Niespaczkuy teraz przed Pany,

Gaday, śpieway dźiećiątku naprzemiany!

Mow, Iezus Chrystus z Panny na świat wyszedł,

Pić, jeść, gościowi ktory z nieba przyszedł;

Liliii dźiećie, lilili moy Jezu kochany,

Liliii dźiećie, lilili od wiekow gośćiu żądany.

Senku, luby seneczku,

Cichutko wnidź do Żłobeczku,

A z mruż wdźięczne oczeczki dzieciąteczku.

Spiy o moy Jezu Dyamencie drogi,

Spiyże szmaczniuchno Paniczku ubogi;

Nynayże dźiecie, nynayże z nieba dany Paneczku,

Nynayże dźiecie, nynayże nynay moy kochaneczku.

Już oczeczki swn czuią,

Już sobie nynkę smakuią,

Już powieczki na mrużek się sznuruią;

Już spi dziećątko, spi Jezus mileńki,

Już zamilknićie wesołe ptaszeńki;

Liliii dźiećie, lilili zdrowie serca naszego,

Liliii dźiećie, lilili poćiecho nieba świetnego.

PIESN CZWARTA

Szczodry Wieczor

Bądź pochwalon, Boże w ćielony,

Dla nas w podłym żłobie złożony;

Tyś iest Panem świata wszystkiego,

Choć ćię widzi świat ubogiego,

Ty świat śmiercią odkupisz srogą,

I wyleiesz za nas krew drogą.

Tyś świat stworzył, tyś Bóg wieczności,

Wźiąłeś na się ludzkie krewkośći.

Zawitayze dźiećie kochane,

Dźiś od Krolow udarowane;

My nie złoto tobie oddamy,

Bo Krolewskich darow nie mamy.

Damyć serce pełne miłości,

Pełne wiary, pełne ufnośći;

Przyimisz chętnie co słudzy dają,

Niech ćię wszystkie narody znaią.

Szczodry wieczor, dobry wieczor Krolu niebieski,

Dayże nam dzisia, szczodry wieczor.

PIESN PIĄTA

Chwalmy Boga w ćielonego,

W Bethleem narodzonego;

Y Maryą Matkę iego,

Panią dworu niebieskiego,

Ta zbawienie światu dałą,

Gdy Boga na świat wydała;

Przy poczęciu Panną była,

Y wpanieństwie porodźiła;

Jako słonce przez śkło w chodzi,

A śkłu promień nieszkodźi;

Tak zżywota Panieńskiego,

Wyniknął Syn naywyższego.

Ten związany pieluszkami,

Vległ między bydlętami.

Witay Matko Stworce twego,

Matko narodu ludzkiego;

Z ćiebie Boskie obietnice,

Wyszły iak potok z krynice.

Ty przez Syna Panno twego,

Starłaś łep węża chytrego,;

Tyś Noego gołębica,

Nienaruszona dźiewica,

Trzymasz Syna pokoy żywy,

Jak roszczkę wonney oliwy;

Tyś jest tęcza wszech piękności,

Znak pewny Boskiey litości;

Tyś iest w ogniu krzak źielony,

W ktorym mieszkał Bog w ćielony;

Tyś iest laska Aarona,

w Cudowny kwiat odmłodzona.

Tyś iest runo pełne rosy,

Ktorą spuściły niebiosy;

Tyś prorocka brama ona,

Wiecznym panieństwem zamkniona.

Przez ćię wszedł sam Krol wieczności,

Chcąc odkupić ludzkie złości.

Wszytkieś szczęścia otrzymała,

Gdyś Matką Bożą została.

Niechże bęźie pochwalony,

Bog nasz z ćiebie narodzony.

Ze na Syna dał się tobie,

Y obrał ćię Matką sobie.

Wychowayże Syna twego,

Sprawce zbawienia naszego;

A nas iako źieći swoie,

Racz przyiąc pod skrzydła twoie;

Chwalmy Boga w ćielonego,

Z Maryey narodzonego.

Obraz Męki Jezusowey

Zniewczasow iego Narozenia zebrany

Dopieroś na świat wyszedł Iezu miły,

A iuż ćie zewsząd nędze obstąpiły,

Tak żyć poczynasz, coż gdy konać przyidźie?

Z iakiemi na ćię śmierć trudy wynidźie!

Z Płaczem świat witasz, a oczki perłowe,

Toczą po twarzy krople kryształowe;

O iak y łzami y krwią wszytek spłyniesz!

Gy w krwawym poćie jak wosk się rospłyniesz.

Całuie Matka dziś vsteczka twoie,

A łzy z jago twych zbiera w vsta swoie.

Potym na wdzięczna wźiąwszy całowanie,

Twarzyczka celem plwocinom się stanie.

Teraz ćię w podłe pieluszki związano,

A śianka pod ćię trochę podesłano;

O iaki powroz te rączki skrępuje?

Gdy się złość ludzka na ćie wysforuje.

Drżysz mi od źimna, o kochanie moie!

Parą ćię tylko grzeie bydląt dwoie;

O iakosz zadrżysz! kiey cię nagiego,

Ubiczuią u pręgierza krwawego!

Chuśćinka wiotcha, głowę twą okryła,

Tak mi ćię Jezu, miłość wystroiła;

Czeka ćię wieniec, z ćiernia ościstego,

Y przeniknie aż do mozgu samego!

Teraz ćię prośći pasterze witaią

Y wieyski pokłon, wieyskie dary daią:

Ach iakiemi ćię, uczcą pokłonami,

Gdyć klękaiąc, twarz tłuc będą pięśćiami!

Teraz ći Mataka la lichey wygody

Ledwie v bydląt dostała gospody;

Potym Macocha sroga z domu swego,

Wywlecze ćię Krzyżem obćiążonego!

Teraz ćię Matka, do pierśi przytula,

Y nagość twoię pieluszką otula;

Potym z vbogich szatek odartego,

Przybiją ćię do drzewa Krzyżowego!

Dla posilenia ciałka słabiuchnego,

Przyjmuiesz pokarm z mleka Panieńskiego;

Będźie ta chwila, gdy w śmiertelnym znoiu,

Szkostujesz żołći gorzkiego napoiu!

Ach twardo leżysz; garść śiana ostrego,

Ciśnie członeczki ćiałą rożanego;

Ach, co vczuje w ten czas ćiało święte,

Na strasznym krzyżu gdy będzie rospięte!

Zaczynasz żywot między bydlętami;

Miasto kąpiołki oblałeś twarz łzami;

Między lotrami, potym zawieszony,

Konać będźiesz we krwi wszystek zbroczony!

Tuli ćię Matka, piersić ssać podaie,

Lecz z oczek twoich strumyk nieustaie;

Ach iakie z ćiebie krynice wytrysną!

Gdy ćię jak grono, w praśie Krzyżem ścisną!

Leżysz we żłobie moy kwiateczku drogi,

Takąć kołyskę wystawił świat srogi;

Złożywszy potym z krzyża okrzepłego,

Poniosą ćię do grobu żałosnego.

Wschodzisz moy Iezu, iak szczep koralowy,

Gdy ieszcze z morza niewychyli głowy;

Lecz potym ręką morerską wyrwany,

Zeydźiesz z świata iako koral rumiany.

Ucieczka NASWIETSZEY PANNY, z Synem do Ægyptu,

PIERWSZA CZĘSC

Drugi miesiąc niebo toczy,

Znać Pięćdziesiąt przeszło nocy;

Jak na świat Słowo w ćielone,

Wyszło z Panny narodzone.

Przyszedł Pan do swey rodźiny,

Ach iakiey zażył gośćiny!

Nie miał we wszystkim Bethlemie,

Miejsca Krol nieba y źiemie.

W stayni go Panna powiła,

To pierwsza gospoda była;

W ktorey Syn Oyca wiecznego,

Zażył w czasu niewczesnego.

W żłobie mu dali złożenie,

Ci ktorym on niosł zbawienie;

Między podłemi bydlęty,

Pierwszy miał nocleg Pan Święty.

Ale gdy czterziesta zorza,

Wyniosła dzień światu z morza,

Odprawił ze złej gośćiny,

Do kośćioła przenosiny.

Ztą do Domku Oyczystego,

W nieśie Panna Syna swego;

Aż opowie poseł z nieba,

Że vnosić dźiećie trzeba.

Srogi gniew Heroda złego,

Zawziął się na zdrowie iego,

Y zechce Tyran przeklęty,

Miecz vmoczyć we krwi świętey.

O Panno błogosławiona,

Nad wszystkie Matki vczczona!

Jaka ćię przeięła trwoga,

Gdy ćię ta doszła przestroga.

Sypie Panna łzy perłowe,

A strach vsta purpurowe,

Snieżną zabieli bladością,

Y mowiła tak z żałością;

Komu żeś się Synu drogi

Vprzykrzył? Że się Krol srogi,

Zaostrzył na zgubę twoie,

Dręcząc oraz dusze moie.

Czym ie w tym co przewiniła?

Zem ćię w stayni porodźiła

Aleć dla w czaśiku swego

Nie miałąm mieysca inszego.

Czy kto wźiał za vraz sobie?

Ześ trochę leżał we żłobie;

Dla garstki śiana kupnego,

Ia tracić mam Syna mego?

Ach o Anyołowie mili,

O pokoiuśćie wrożyli!

Oto iakiego pokoia,

Zażywa dziś dusza moia.

Przyszlismy do swey właśćizny,

Asz każ z gardłem zoyczyzny

Vćiekać, y domku swego,

Odbiec dla kogo obcego.

Czy mieysce między pogany

Znaydźiemy? Synu kochany.

Czy kairu łaskawszego,

Doznasz niż Bethlemu swego?

Alboby suppliki w nosić,

Aza się da Krol vprośić?

Ze snadź gniewu pohamuie,

A dźieće gardłem daruie.

Tak nad Synem żałowała

Matka, a w drogę się brała,

Biorąc pieluszki vbogie,

Y powiła dźiećie drogie.

Aż Jozef wedle podwoia

Rzecze stoiąc, Panno moia

Spieszmy się, iuż ośieł stoi,

Bo się wielce serce boi;

Już pułnieba przepędziła

Czarna noc, iuż się skłoniła;

Vchodźmy niż zorza wznidżie,

O zdrowie dźiecięce idźie.

Poki ćiemno czas się ruszyć,

O tyranie szkoda tuszyć;

Syny on własne morduie,

A obcemu iak z folguie?

W śiada Panna na bydlątko,

Jozef iey podał dźieciątko,

Słodki ciężar: idą z domu,

Niezwierzaiąc się nikomu.

Szli drogami niebitemi,

Lecz śćieżkami vstronnemi;

Pozad coraz pogląaiąc,

A pogoni się lękaiąc.

Przez bory, przez bory, przez dzikie lasy,

Szli przez nieźliczne niewczasy;

Aż minęli Bersabeia,

Tam orzeźwili nadzieią.

A mnie co za zbożna chwila,

Na tym mieyscu dziś stawiła?

Zem tropem Panstwa moiego,

Doścignął vchozącego.

Wytayże me swięte Państwo,

Tobie ia całe podaństwo,

Z serdeczną chęcią przynoszę,

Niechcieycie mną gardzić proszę.

Poydę iak szczenie za wami,

Zochotnemi vsługami;

Dotyla pilnować będę,

By gardla zbyc, da was zbędę.

Przynamniey osła waszego,

Strzedź będę czasu nocnego;

Siła nocy przygod rodzą,

Siła one ludziom szkodzą.

Gdzieby tesz zkąd co natarło,

Omnieby się wprzod oparło;

Nie odstąpię kompaniey,

Wnawiętszey melankoliey.

O iak to szczęśliwy ośieł,

Ktory tak skarb drogi nosieł!

Cokolwiek Bog miał drogiego,

Złożył na osła iednego.

Ja ciebie, y dźiećie twoie,

Nośiłbym chętnie oboie;

Niechbym był Panno bydlątkiem,

Bylem ćię nosił z Dżiećiątkiem.

Radbym Panno serce moie,

Kładł pod święte stopy twoie;

A ty iak podnoszka twego,

Vżyłabyś serca mego.

Lecz czas o Jozephie zbożny,

Wychnąć z fatygi podrożny;

Ja Państwo z Osiełka zsadzę,

J tu po Palmą posadzę.

A na znak, niech wiek potomny,

Stawi tu kolos ogromny,

Y niechay to słynie wszęy:

Ze Bog vćiekał tu tędy.

CZĘSC WTORA

Stała Palma krzesłowata,

W lata y w liśćie bogata;

Az ku żiemi roszczochrane

Włosy tocząc rogożane.

Tu się gośćie święći zwiędli,

Y w cieniu Palmowym siedli;

Palma im gospodę dałą,

A dach z rozg żielonych miała.

Tu Panna dźiećie karmiła,

Y w pieluszki przepowiła;

Tu y noc onę przebyli,

Y przed słońcem się schronili.

Modłą Boga pozdrowiwszy,

Y drogę mu poruczywszy,

Maiąc iuż otuchę z nieba,

Rzecze Jozef: iachać trzeba.

Przypiąwszy tedy krzesełka,

Wsiadła Panna na osiełka;

A z rąk Jozefa pilnego,

Wźieła iedynaczka swego

Już idą; a ia Rzym nowy,

Rzeże na skorze palmowey;

Tu idąc między Pogany,

Bog spoczywał spracowany;

Idą przez pustynie sami,

Potaynemi chodnikami;

Gdzie swe głowy Cedr wysoki,

Nieśie nie mal pod obłoki.

Stoią gęsto iodły rosłe,

A z świerkiem sosny wyniosłe,

Słońca w puszczą niepuszczaią,

Y mrok vstawny sprawiaią.

Tam Silen, z koźiorośćiami,

Stoiąc między Cyprisami,

Głowy rogate skłaniali,

A w fletnie Panu zagrali.

Witay (prawi) krolu chwały,

Gośćiu v nas nie bywały;

Vćieszyłeś nasze knieie,

Pustynia się sama śmieie.

Potym łanie z sarneczkami,

Zachodząc drogę stadamy;

Gośćiom się nowym dźiwuią,

Wierzę, Stworcę swego czuią.

Przybiegli y Onagrowie,

Leśnych ośiełkow Synowie,

Y do Osła się zblyżaią,

Drogi bratu pomagaią.

Więc y zaiączkowie mali;

Z kroliczkami się zebrali;

Skacząc z lubemi koćięty,

Znaią iż Pan idźie Swięty.

Y stada ptastwa lotnego,

Gromadno do Pana swego,

Ztąd y z owąd się z lataią,

A po drzewach się z lataią.

A po drzewach ośiadaią.

Tam cukroiedne kanarki,

Tam żółtogarłe ludarki,

Tam słowiczki szaropłowe,

Spiewaią pieśni Maiowe.

Lecz papugi przed wszytkiemi,

Gadały głosy rożnemi,

Chwała Synowi Bożemu,

Do Ægyptu iącemu.

Tam y czarnopiore kosy,

W wiosennemi swiszczą głosy,

Spaczkowie z pstremi dozami,

Wykrzykaią tak: Bog z nami.

Nakoniec Cisy strzeliste,

Y wierzchy Palm rozłożyste,

Aż ku źiemi się chyliły,

Kiedy Pan szedł, czołem biły,

Snadz to same drzewa znały,

Gdy się Panu mosgtem stały,

Ze miał z Thronu drzewianego,

Krolowac Pan świata wszego.

Lecz armo o tey posługi,

Zbieraćie się, iest gay drugi;

Gdżie stoi drzewo wybrane,

Na Thron Panu zgotowane.

CZĘŚĆ TRZECIA

Gdy Phoebus czasu iednego,

Dopędzał kresu swoiego;

Trafili nad spodźiewanie,

Na rozboynicze mieszkanie.

Wśrzod ćiemney pustynie stała,

Straszna, y okropna skała,

A wnieynie widna pieczara,

Y maclochow co niemiara.

Staną gośćie zatrwożeni,

Lecz od Boga vkrzepieni;

Proszą o nocleg zboyczyny

Jako prawey gospodyni.

Tu Gabriel, w ćielonego,

Słowa stroż, y Matki iego;

Serce iędze vłaskawił,

Y luzkośćią ie naprawił.

Skoro Pannę obaczyła

Niewiasta, tak się zmieniła;

Ze sama pocztu Swiętego,

Wprasza do domu swoiego.

Wnidźie tam Panna troskliwa,

A gospodyni chętliwa

Rzecze: z prochu podrożnego

Omyi Pani Syna twego.

Naleie w niecułki wody,

Y cokolwiek do wygody,

Naleść się może iaskini,

Daie chętnie gospodyni.

Zkapiołki Pann wyięła

Dźiećie, aż niwiasta wżięła

Kąpiel: y syna swoiego,

Obmyła skaleczonego.

Bez kostnego Syna miała

Matka, o co się troskała;

Dismas dźiecku imię było,

Ktore w ten czas się zleczyło.

Chłopie zdrowe wyskakuie,

A macierza się raduie;

Tak y w lotrowskiey iaskini,

Panna z synme cuda czyni.

W tym gospodarz ze zdobyczy,

Wniydżie w swoy loch rozboyniczy;

Gdźie widząc syna zdrowego

Pyta się: co to nowego;

Zona rzecze: gośćie mamy,

Ktorzy (lubi ich nieznamy)

Tak nam dobrze vczynili;

Ze nam Syna vzdrowili.

Ta Pani Syna kąpała,

Jak skorom Disme polała,

Tąsz wodą, zaraz się kości

Zrosły; takich mamy gośći.

Nad zwyczay się vraduie

Oćiec, y Pannie dźiękuie;

Cokolwiek ochoty miało,

Serce ono tam wydało.

Acz y Panieńskie wyerzenie,

Przeięło iego sumnienie;

Serce lotrowskie zmiękczyło,

Herodaby nie ruszyło.

Panno niebieskiey uroy,

Do iakiś weszła gospody;

Będźie potomność mawiała,

Ześ v łotrow nocowała.

Lecz iako gdy w padnie w śmieci

Diament, on przećię świeci,

Nie tracąc glansu iasnego,

Dla mieysca niepoczesnego;

Takeś ty z Synem iaśniała,

Gdyś w rozboynym lochu stała;

Y owszem z iaskinie oney,

Kośćioł się stał poświęcony

Aleć i Herod zły wszędźie ,

Hanbę ztąd mieć wieczną bedźie;

Ze którego łotr szanował,

Temu Herod zgubę knował.

Całą noc senku nie miała

Panna, o dźiećie się bała;

Wiedząc, iż źli choć się kaią,

Do złosci wnet się wracaią.

Nazaiutrz, gdy świat odkryło

Słonce, y gwiazdy spędźiło;

Drogę zaczętą konali,

Y za nocleg dźiękowali.

Szedł przy nich on człowiek srogi,

Prowadząc o własney rogi,

Z ktorey byli wyboczyli,

Gdy się gościńcem schronili.

Amnie zas z noclegu tego,

Coś serce wroży smutnego;

Snaź umrze między lotrami,

Ktory nocleg miał z zboycami.

Jednak ku nie zapomnieniu,

Ryię to na tym kamieniu;

Bog władnący Anyołami,

Tu nocował z rozboycami.

CZĘSC CZWARTA

Iuż niebieska Monarchini,

Wychodźi z Synem z pustyni;

Już lepsze się iawią drogi,

Y polne widać odłogi.

Wyszli zpobrzeźia leśnego,

Z chaszczu rzadko przerosłego;

Gdźie na pola Kayrowe,

Wiosna sypie źioła nowe.

Panno y krolowo moia,

Iużesmy pewni pokoia;

Trochęby wythnąć w rownińie,

Niech też Osieł opoczynie.

Bieli się Kayr przed nami,

Z wysokiemi kolossami;

Miasto to ludu wielkiego,

Vtaiem tam Syna twego.

Trochę prze miastem stanąwszy,

Bydlęciu nie co wythnąwszy;

Radźią, żeby gdzie w ustronnym,

Domku stali nieprzestronnym.

Oddawszy Oblubieńcowi

Syna, cnemu Jozefowi,

Panna, iak z bydlęćia z śiadła,

Zaraz na kolana padła.

A wźnioższy oczy perłowe,

Czyni Bogv dźięki nowe;

Ze powodem łaski iego,

Vniosła Syna zdrowego.

Mowiąc: Oycze niestworzony,

W litości nieokreslony;

Mocą twoiego imienia

Vszłam samey śmierci ćienia.

Tyś nas przez Anyoła swego

Vwiodł od Krola srogiego;

Tyś nas bronił w tey pustyni,

Bronił w zboyniczey iaskini.

Niechże chwałą twoia słynie,

Poki dźień za nocą płynie;

Niech ćię wsze narody znaią,

Y na imię twe klękaią.

Lecz iedziem między pogany,

Gdźie sprosne chwalą bałwany;

Kasz to z nieść dla Syna twego,

Według słowa Prorockiego.

Jeszcze modły nieskończyła,

Aż na Ægypt nastąpiła

Nowa plaga; bo bałwany

Padły,iak płot podrąbany,

Iak więc gdy na lasy łomne,

Vderzą wichry ogromne;

A miesiąc grady straśliwe,

Sypią gromy popęliwe.

Lecą sosny, rwą się buki,

A dęby strzaskane w sztuki;

Mnieysze drzewa wywracaią,

Ktore piorony miiaią.

Taki cud godziny ony,

Zbił Ægypskie zabobony;

Poległ z inszwmi bałwany,

Apis cielec z kołatany.

Ta y niegdy wPalestynie,

Za niesieniem Boskiey skrzynie;

Dagonowie vpadali,

Y łbow y ręku stradali.

Swięta Dobrodzieyko moia,

Jak to cudowna moc twoia!

Ono na twe roskazanie,

Ægypt bez bałwanow stanie,

Obiecał to Ægyptowi

Bog, y z iawił Prorokowi;

Ale obietnice swoiey,

Nie zyśćił bez woli twoiey.

Do kairu przyiechawszy

W stronne przedmieśćia się w dawszy;

W proszą się do vbogiego,

Mieszkaniczka śierocego.

Wdowina tam prosta była,

Ktora z prace rąk swych żyła;

Do tey się Panstwo skłoniło,

Y komorne postąpiło.

Kairze iakoś szczęsliwy!

Ze dźiś v ćiebie Bog żywy;

Z Piastunem , y Matką Twoią,

(Cud wielki!) gospodą stoią.

Lecz nie znaiąc Stworce twego,

Niezażywasz szczęśćia tego;

To iednak ku sławie tobie,

Ze Bog vszeł śmierći w tobie.

Szczęśliwe nowośiedliny

Panno, gdżie twoy Syn iedyny,

Choć wszrod ludu Pogańskiego,

Vszedł miecza Tyrańskiego.

Zażyiże gospodze moia,

Pożądanego pokoia;

Dźisiayby z nieba Anyeli,

O pokoiu śpiewać mieli.

Szczęśliwie Synaczka twego

Choway, zdrowie serca mego;

Aleć wizę niemasz sługi,

Zręcznego o twey vsługi.

Mniesz Panno za sługę przyimi,

Ja wwygoami wszelkiemi,

Usługować chętnie będę,

By zdrowia zbydź, rad pozbędę.

A vbogą dusze moię,

Weź za niewolniczkę twoie;

Ta kiedy z ćiła wynidźie,

Niech przy tobie wiecznie bęźie.