Chrzest, pokuta sakramentalna i Eucharystia, jak zresztą wszystkie sakramenty, są wydarzeniami eschatologicznymi, czyli sakramentalnym uprzedzeniem ostatecznego spotkania z Bogiem, kiedy skalpel śmierci przetnie nam oczy i zobaczymy to, czegośmy nie widzieli, patrząc za świecidełkami tego świata. Zobaczymy to wtedy w całej pełni. I w całym przerażeniu wyjdziemy naprzeciw Tego, co ma władzę postawić albo po prawej, albo po lewej stronie tych, którzy wezmą w posiadanie królestwo i którzy zostaną od królestwa odgrodzeni.

Pan jest dla nas, s.518

Owa znajomość Boga – Ojca, który przez Syna daje się nam poznać, a w Synu przez Ducha prowadzi nas do siebie – stanowi istotę życia wiecznego. Tego życia, do którego zostaliśmy stworzeni i powołani. A życie doczesne dane jest nam po to, abyśmy już tu zaczęli poznawać Boga w Trójcy Świętej Jedynego i pracować, dając swój wkład osobisty, nad urzeczywistnieniem Jego zamiaru.

Pan jest dla nas, s. 510

Nasze życie jest ciągłym podążaniem do celu, do kresu. Kresem doczesnym jest śmierć, a kresem, ostatecznym, wiecznym, tym, który jest poza progiem śmierci, jest trwanie w Bogu. Te dwa etapy stanowią całość życia. Co więcej: to co jest poza progiem śmierci dzięki wielkiemu miłosierdziu Boga, dzięki Jego zmiłowaniu już się rozpoczyna na tej ziemi! Antycypujemy to co jest po śmierci, żyjąc już na tym świecie życiem wiecznym, Bo życie wieczne to nie jest określenie dotyczące chronologii trwania, ale jakości: żyć wiecznie to znaczy żyć w Bogu. Żyć życiem Boga.

Pan jest dla nas, s. 485-486

Ta absolutność chrześcijaństwa wynika z faktu, że Jezus Chrystus, Pan naszej wiary, Droga do Boga Jedynego w Trzech Osobach, wysunął wobec ludzi zadania absolutnie zobowiązujące, a wynikające znowu z absolutnej Jego świadomości identyfikacji z Ojcem – z Bogiem Jedynym, Bogiem Jahwe, Bogiem narodu wybranego i Bogiem wszelkiego stworzenia. My, którzy wierzymy w Boga Wszechmogącego, w Jezusa Chrystusa i w Ducha Świętego, dlatego że wierzymy w Jedynego i Prawdziwego, możemy mówić: „Pośród narodów chcemy głosić chwałę Pana” (por. refren psalmu). A chcemy ją głosić tak żyjąc, jak wymaga Bóg Prawdziwy, Bóg Jedyny – według tych norm, jakie ustalił dla wszystkich ludzi na świecie.

Pan jest dla nas, s. 477

Wiara, nadzieja i miłość to jakby trójwymiarowa rzeźba tej samej rzeczywistości. To odpowiedź na polecenie Pana: „Powiedzcie zaproszonym” (Mt 22,4): „Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy”.

Pan jest dla nas; s. 471

Lecz zanim zrozumie człowiek dogłębnie Kościół i swoje miejsce w Kościele, musi się wczytać w dzieje Chrystusa. A nie da się czytać dziejów Chrystusa bez dziejów Izraela. W tym miejscu trzeba przypomnieć, co mówił onegdaj Pius XII, że chrześcijanie muszą być duchowymi Semitami, muszą być Izraelem według ducha (por. 1 Kor 10, 18 i Ga 6,16). Oto dlaczego po dziś dzień te słowa, te określenia, te treści wplatają się w słownik chrześcijan.

Pan jest dla nas, s. 460

Bóg ciągle wzywa ludzi do wspólnoty ze sobą: „Niech was ożywia to dążenie, które było w Chrystusie Jezusie”. Czy słyszymy ten apel, my chrześcijanie? I to zakończenie Ewangelii (przerażające!): „celnicy i nierządnice ubiegną was w królestwie Bożym” (por. Mt 21,31)?Bo oni „uwierzyli Mu” (Mt 21, 32). Właśnie z poczuciem własnej grzeszności, z niskości własnej nędzy, doświadczywszy miłości i miłosierdzia – uwierzyli. Każdy z nich „zastanowił się i odstąpił od wszystkich swoich grzechów, które popełniał” (Ez 18, 28). „Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się, żeby Mu uwierzyć” (Mt 21, 32).

Pan jest dla nas, s. 454