Byla cesta, byla ušlapaná,
kdo ju šlapal, kdo ju šlapal?
Matka Krista Pána.

Postřetla ju tam svatá Alžběta,
kam ty kráčíš, kam ty kráčíš,
sestřičko má milá?

Kráčím, sestro, kráčím do kostela,
poslúchať mše,  poslúchať mše,
svatého nešpora.

Nechoď sestro, nechoď do kostela,
povídajú, povídajú,
že porodíš syna.

Máš ho zrodit na ty slavné hody,
když zamrznú, když zamrznú,
ve studénkách vody.

A co by to za novina byla,
kdyby panna, kdyby panna
syna porodila.

Porodila v ty vánoční hody,
co zamrzly, co zamrzly
všecky všady vody.

Není ptáčka, není křepelice,
samé zimy, samé zimy,
samé metelice.

Enem jedna voda nezamrzla,
kde Maria, kde Maria
pro vodu chodila,
by Ježíšku, by Ježíšku
kúpel udělala.

 

Wiele jest książek o Bożym Narodzeniu. Z rozmysłem napiałem to pierwsze zdanie tak, aby było ono dwuznaczne. Bo wyrażenie „książki o Bożym Narodzeniu” można rozumieć dwojako. Pierwsza grupa to dzieła literackie opowiadające o tym, jak to Nasz Pan Jezus Chrystus narodził się w ubogiej stajence w Dawidowym Mieście Betlejem. Druga zaś to opowieści o świętach Bożego Narodzenia. Te dwie grupy razem tworzą całkiem pokaźną literaturę bożonarodzeniową. Dziś chciałbym zwrócić uwagę na książkę należącą do grupy drugiej. Gdy mówimy o książkach poświęconych świętom Bożego Narodzenia, to chyba większości z nas na myśl przychodzi przedewszystkiem „Opowieść wigilijna” wraz ze swymi niezliczonymi literackimi i filmowymi mutacjami. „Zamieć” Kena Folleta do grona owych mutacyj się nie zalicza, wykazuje jednak pewne podobieństwa strukturalne do owego bożonarodzeniowego klasyka. Jej zasadnicza akcja rozgrywa się podobnie jak u Dickensa w bardzo króttkim okresie czasu, w tym przypadku jest to kilka przedświątecznych i świątecznych dni. Jednak nie brakuje w tej powieści również wspomnień o przeszłości poszczególnych bohaterów, o której zresztą dowiadujemy się całkiem sporo i wybiegania w przyszłość. Ta ostatnia pojawia się przedewszystkim w epilogu, w którym są krótko ukazane kolejne święta Bożego Narodzenia. To również jest pewne nawiązanie do „Opowieści wigilijnej” i jej Ducha Przyszłych Świąt. Nawiązań do tej książki jest tam zresztą więcej, w tym też bardziej bezpośrednich. Przyjemność ich wyszukiwania pozostawiam szanownym czytelnikom. Nieuważny lub nieoczytany czytelnik może uznać „Zamieć” za płytką powieść sensacyjną, pozbawioną głębszej treści. Będzie to jednak opinia absolutnie błędna. Powieść ta bowiem nie jest pozbawiona metafizycznej głębi. Jej bohaterowie ratują ludzkość od śmiercionośnego wirusa skradzionego z laboratorium przez szalonych terrorystów. Można to odczytać jako alegorię Bożego Narodzenia, a konkretnie Wcielenia Jezusa Chrystusa, które jest wszak ratowaniem ludzkości od śmiercionośnego pod względem duchowym wirusa grzechu. Dodatkowym, ale również istotnym przesłaniem powieści jest podkreślenie wartości rodziny. „Zamieć” jest dowodem na to, że literatura europejska, zwłaszcza zaś brytyjska, nadal jest, a przynajmniej bywa, nośnikiem wartości chrześcijańskich.

Zapowiadałem, co prawda, że recenzje albumów kolędowych pojawią się na moim blogu bożonarodzeniowym i na innych moich blogach już adwencie, wyszło jednak tak, że pierwszy z nich, czyli wpis niniejszy, pojawia się dopiero po świętach. Złożyły się na to dwie przyczyny. Po pierwsze, miałem wystarczającą ilość materiałów czysto adwentowych. Po drugie zaś, nie wpadła mi na czas w ręce odpowiednia płyta.

 

Nabyłem takową co prawda cztery dni przed świętami, ale jej wielokrotne przesłuchanie, zanalizowanie i opisanie zajęło mi trochę czasu. Była to dołączona do Superexpresu płyta „Cytryniaki śpiewają najpiękniejsze kolędy” z podtytułem „z gościnnym udziałem Zenona Martyniuka”. Jeszcze przed włożeniem płyty do odtwarzacza, zorientowałem się, że jest ona fatalnie opisana. Nie podano, jakie instrumenty akompaniują wokalistom, ani kto na nich gra. Skład zespołu Cytryniaki podany jest w postaci wyliczenia imion i wieku jego członków. Nie podano nazwisk. Można co prawda przypuszczać, że wszyscy wymienieni noszą nazwisko Cytryniak, ale to tylko domysł, nie wiem, czy prawdziwy. Nie wymieniono też na okładce płyty jej producenta, czy kierownika produkcji, być może po prostu nie było takiej osoby, która wzięłaby na siebie odpowiedzialność za całość projektu. Wiele wskazuje na to, że nie było. Nie tylko niedbale sporządzona okładka, ale też inne sprawy, o których wspomnę później.

 

Jeśli chodzi o stronę muzyczną tej płyty, to jest całkiem nieźle. Co prawda, jak dla mnie jest tam za dużo syntezatorów, ale zważywszy na charakter produkcji, należy się cieszyć, że są też inne instrumenty. Można bowiem powiedzieć, że zawartość tej płyty, to kolędy w stylu disco polo. To bynajmniej nie jest zarzut. Disco polo też może być dobre i to właśnie takie jest. Dzieciaki śpiewają bardzo dobrze, często wręcz zaskakująco dojrzale. Aranżacje są dosyć ciekawe. W zasadzie najgorzej wypada gościnnie występujący Zenon Martyniuk, który miejscami fałszuje i źle akcentuje. Wielkim plusem tej płyty jest śpiewanie wielu zwrotek poszczególnych kolęd. Jest to kultywowaniem jak najlepszych tradycyj. Tak powinno się śpiewać nie tylko kolędy, ale wszystkie pieśni kościelne. Kiedyś tak śpiewano – przez całą Mszę jedną pieśń, po dwie, trzy zwrotki na kolejne jej części. Gdzieniegdzie jeszcze można się zetknąć z tym zwyczajem.

 

Gorzej, że kolędy na tej płycie mają pozmieniane teksty. Sam fakt zmiany nie jest jeszcze niczym złym, wszak kolędy, jako pieśni ludowe funkcjonują w systemie wariantywnym. Problem pojawia się wtedy, gdy zmiana jest zła i szkodliwa, to jest wtedy, gdy zaburza sens lub poetykę utworu. A takie zmiany pojawiają się, niestety na omawianej płycie. Na przykład zmiana słów „ledwo od strachu żyjemy” na „ledwo w strachu żyjemy”, psuje, jakby to powiedzieli Staropolacy, zarówno kadens, jak i esens. Słowo „żyjemy” brzmi tu jak „ży-y-jemy”, a to niewątpliwie nie brzmi dobrze. Jeśli komuś przeszkadzał nieco archaiczny styl oryginalnego tekstu, to można go było zmienić na „Od strachu ledwo żyjemy”. Już nie byłoby archaicznie, a sens i poetyka by nie ucierpiały.

Właśnie niedbalstwo tekstowe jest kolejną przesłanką świadczącą o tem, że płyta nie miała producenta z prawdziwego zdarzenia. Mimo to jednak jest ona całkiem niezła. Co prawda sprawia wrażenie przygotowanej na kolanach, ale ten zarzut można by bez trudu postawić znakomitej większości płyt dołączonych do gazet lub czasopism.

 

 

 

Adorar al nińo
Corremos pastores,
Adorar al nińo
Corremos pastores,
Que est en el portal
Llevemosle flores,
Que est en el portal
Llevemosle flores.

 

Adoro el misterio
De la Trinidad,
Adoro el misterio
De la
Trinidad,
Que son tres personas
Y es un Dios no más,
Que son tres personas
Y es un Dios no más.

 

Una palomita
Annunció a Maria
Una palomita
Annunció a Maria
Que
en su seno santo
El encarnaría
Que en su seno santo
El encarnaría.

 

 



 

A la nanita nana nanita ella nanita ella
Mi niña tiene
sueno bendito sea, bendito sea
(repeat)

Fuentecita que corre clara y
sonora
Ruiseñor que en la selva cantando llora
Calla mientras la cuna se balansea
A la nanita nana, nanita ella

A la nanita nana nanita ella nanita ella
Mi niña tiene sueno bendito sea, bendito sea

Fuentecita que corre clara y
sonora
Ruiseñor que en la selva cantando llora
Calla mientras la cuna se balansea
A la nanita nana, nanita ella

Całaś piękna jest Maryjo!
   Całaś piękna jest Maryjo!
I zmazy pierworodnej nie masz w Tobie.
   I zmazy pierworodnej nie masz w Tobie.
Tyś chwałą Jeruzalem.
   Tyś weselem Izraela.
Tyś chlubą ludu naszego.
   Tyś Orędowniczką grzeszników.
O Maryjo!
   O Maryjo!
Panno najroztropniejsza.
   Matko najlitościwsza
Módl się za nami.
   Przyczyniaj się za nami, do Pana Jezusa Chrystusa.
   W poczęciu Twoim, Panno, Niepokalanaś była.
   Módl się za nami do Ojca, któregoś Syna porodziła.

Modlitwa do Matki Bożej przy Żłóbku
   Matko Chrystusowa, Maryjo, / Matko Kobylińskiej Ziemi, / Już od dawna z Twego obrazu / w kobylińskim kościele na nas spoglądasz. / Cicha i skromna / zapraszasz do Siebie tych, / którzy Tobie ufają i oczekują pomocy. / Przyjmij, Dobra Pani, nasz hołd uwielbienia, który Ci składamy / jako Matce naszego Pana. / Pragniemy Cię sławić, jak sławił Cię archanioł Gabriel, / i jak sławi Cię Kościół przez wieki. / Przychodzimy do Ciebie z ufnością, / wierząc w Twoje przemożne orędownictwo u Boga, / przynosimy Ci nasz trud codzienny, / nasze radości i nasze nędze. / Wstawiaj się za nami do Boga, / bo trzeba nam światła i mocy, / bo trzeba nam miłosierdzia, gdy słabniemy i upadamy, / potrzebna nam łaska, aby żyć według Bożych przykazań. / Polecamy Ci, Matko, Kościół na Kaliskiej Ziemi, / Jego zadania i Jego potrzeby, / weź w Swą opiekę naszych biskupów i kapłanów, / rodziny zakonne i lud wierny. / Bądź nam Pocieszycielką i Wspomożeniem. / W Twoje matczyne ręce oddajemy dzieci i młodzież, / małżeństwa i rodziny, / cierpiących, a zwłaszcza tych,/ którzy już kończą swoją ziemską drogę, / Matko przyjmij, / Matko nie opuszczaj, / Matko prowadź nas do nieba. / Amen.

Wezwania do Matki Bożej przy Żłóbku
Matko Boża przy Żłóbku, w dzieje naszego miasta serdecznie wpleciona,
   Wspieraj nas w każdej życia godzinie.
Panno wierna, która trwasz wśród nas niewzruszenie,
   Wspieraj…
Pocieszycielko chorych i strapionych, niosąca ulgę w cierpieniach,
   Wspieraj…
Matko pochylona nad Żłóbkiem Swego Syna, która w Swym wizerunku darzysz nas hojnie łaskami.
   Wspieraj…
Strażniczko ognisk rodzinnych, Opiekunko młodych, Ty wiesz, czego nam potrzeba,
   Wspieraj…

Pieśń do Matki Bożej przy Żłóbku

1. Sławi Ciebie Matko Boża, kobyliński, wierny lud.

Miej w opiece dzieci swoje, nasze prace, znój i trud.

Pobłogosław nam rodziny, w swoje ręce weź nasz los,

strzeż nas Matko dnia każdego, wśród radości i wśród trosk.

Ref. Matko Boża przy Żłóbku w kobylińskim kościele,

przychodzimy do Ciebie, bo upraszasz łask wiele.

Pobłogosław Kobylin, pola, łąki i wioski,

Tyś ostoją jedyną, Tyś Królową jest Polski.

2. Pobłogosław Matko wiernych, którzy tu nie mogli przyjść,

ale sercem są przy Tobie, Bogiem codzień pragną żyć.

Pobłogosław wszystkich chorych, zmniejsz cierpienie,

pomoc daj, niech docenią jego wartość, bo w cierpieniu Bóg i raj.

Ref. Matko Boża przy Żłóbku…

 

3. Spojrzyj na tych, którzy Ciebie jako Matki nie chcą znać,

pomóż im odnaleźć Boga, pomóż w świętej wierze trwać.

Pobłogosław Polską ziemię, tych co nasz budują kraj.

Uproś Polsce błogi pokój, w ciężkich chwilach pomoc daj.

Ref. Matko Boża przy Żłóbku…

 

za: http://www.kobylin.franciszkanie.pl

Źródło

JUTRZNIA

Ojcze nasz…, Zdrowaś Maryjo…, Wierzę w Boga…
V. Panie, otwórz wargi moje.
R. A usta moje będą głosić chwałę Twoją.
V. Mej prośby, Boże, nie odrzucaj.
R. Tyś Ojcem zwan, z pomocą śpiesz mi.

Jezu, Dziecię Najświętsze,
Jak witać Ciebie mam,
kiedy serce bardzo oziębłe,
jak się wznieść do nieba bram?
Tam czeka wiele radości
dla wiernych Twych.
Tam śpiewają pieśń o miłości Twej,
którą dałeś nam,
tam chwalą dobroć Twoją.
Więc, za nami, braćmi Twymi,
wstaw się Sam.

V. Bóg nieba całego i świata Pan.
R. Nam biednym jako wzór jest dan.

Módlmy się: O Boże, którego niewysłowiona łaska Jezusa Dziecięciem dla nas uczyniła spraw, abyśmy wdzięczni serca swoje Tobie ofiarując na ziemi, radości wieczne otrzymali. Amen.

***

PRYMA

Zdrowaś Maryjo…
V. Mej prośby, Boże, nie odrzucaj.
R. Tyś Ojcem zwan, z pomocą śpiesz mi.

Bóg mocny, dziełem Jego świat,
z miłości w Dzicięciu się ukrywa,
wszechmocny w sławie Swej,
miłym Dzieckiem staje się.
Kiedy dla wiecznego dobra
Król opuścił swoje niebo,
a ze żłóbka Jego dziecięcy głos
woła Ciebie zgubionego?
Czy nie dasz Mu serca swego,
kiedy prosi Cię?

V. Wiesz jak grzeszne jest serce twe.
R. A Jezus z miłością do siebie woła cię.

Modlitwa jak w Jutrzni

***

TERCJA

Zdrowaś Maryjo…
V. Mej prośby, Boże, nie odrzucaj.
R. Tyś Ojcem zwan, z pomocą śpiesz mi.

W skromnej postaci , Boże,
chwałę niebios skrywasz,
a przecież chwały Swej,
tu wiernych zastęp masz.
A gdyby ktoś nie poznał,
tej Bożej mocy skrytej w Dziecku
i z pasterzami w stajni nie ył,
i niebieskiej łaski nie czuł,
niech żar miłości głosi,
uśmiechnięta Twoja twarz.

V. O, słysz ma duszo i nie wahaj się.
R. Siebie samego z miłością Jezusowi daj.

Modlitwa jak w Jutrzni

***

SEKSTA

Zdrowaś Maryjo…
V. Mej prośby, Boże, nie odrzucaj.
R. Tyś Ojcem zwan, z pomocą śpiesz mi.

Jezu, znów pozdrawiam Cię,
serce moje bije znów z radością,
dobrze mi, nie płaczę już,
żadne cierpienie nie trapi mnie.
Czyż Twarzy Twej cudowny widok
nie jest nadzieją nam,
czyż nie budzi on radości śpiew
w naszych sercach.
Spraw, abym zachwycony, z miłością
całował Ciebie, moje ocalenie.

V. O Dziecię Najwspanialsze.
R. Swoim życiem przeniknij mnie.

Modlitwa jak w Jutrzni

***

NONA
Zdrowaś Maryjo…
V. Mej prośby, Boże, nie odrzucaj.
R. Tyś Ojcem zwan, z pomocą śpiesz mi.

Przez te chwile złe,
ja płakać Jezu chcę,
z żalu za popełnione winy,
do Ciebie Ojcze prośbę ślę,
wiem, żeś zbawieniem mym
i opoką mą.
To do Ciebie woła serce moje,
niech ono gorzkie roni łzy,
patrząc na pełne bólu lico Twoje
żałość napełnia duszę mą.
Ty nam wyjednaj przebaczenie win.

V. O Baranku, zdejm grzech z serca mego.
R. A miłości zdrój obudź w nim.

Modlitwa jak w Jutrzni

***

NIESZPORY
Zdrowaś Maryjo…
V. Mej prośby, Boże, nie odrzucaj.
R. Tyś Ojcem zwan, z pomocą śpiesz mi.

Kiedy mam świadomość grzechu,
a żal mi serce bólem ściska,
Kiedy trwoga o ciało i dusze przenika.
Gdzie zwrócić wzrok mam,
u kogo pomocy szukać?
Jak trudno żyć, gdy kusi świat,
gdy serce słabe jest
i gdy ku duchowi złemu skłania się?
Tylko do Ciebie święte Dziecię,
Tylko Tyś obroną jest.

V. Synu Boży, Miłości niezgłębiona.
R. Ty przecież nie chcesz śmierci grzesznika.

Modlitwa jak w Jutrzni

***

KOMPLETA
Zdrowaś Maryjo…
V. Mej prośby, Boże, nie odrzucaj.
R. Tyś Ojcem zwan, z pomocą śpiesz mi.

O, drogie Dziecię, wróć do mnie, wróć,
ja więcej nie zasmucę Cię.
Niech świat przyrzeka mi co chce,
Ja wim, że niebo dało Cię.
W sercu swoim Cię ugoszczę,
w Twoim sercu pragnę być,
tam zapomnę, co to płacz,
bo uwolnisz mnie od ziemskich trosk
nie pytając o nic.
Z Tobą pragnę przez życie iść,
a po śmierci – u Ciebie być.

V. Swoją łaskę przyniosłeś na ziemię.
R. By być razem z ludem Swym.

Modlitwa jak w Jutrzni

***

OFIAROWANIE GODZINEK

Skoro tylko Twój
przemiły głos duszę okrył moją,
wdzięczny jestem Tobie, Jezu,
żeś z miłości wezwał mnie.
Biednym jestem, ale przyjmij to, co mam,
z serca wszystko Tobie ofiaruję,
a o jedno proszę Cię, byś darował mi
Słodkie Serce Swe.
Przeto proszę, uczyń mnie na zawsze Twym,
by serce Twoje było sercem mym.
Amen.

za: ks. Ryszard Makowski red., Nowenna do Praskiego Dzieciątka Jezus, Kraków 2000.

źródło