Niezwykłe drogi krzyżowe – Stanovice

Droga Krzyżowa XXI wieku przebiega w pobliżu wsi Stanovice, dwa kilometry na zachód od barokowego kompleksu w Kuksie. Zespół rzeźb nosi tytuł „Historia ludzkiego cierpienia i nadziei”.

Obecna Droga Krzyżowa nawiązuje do pierwotnej Drogi Krzyżowej zbudowanej w latach 1725-1735 przez jezuitów z Žireča na podstawie porozumienia z hrabią Šporkiem w sprawie wymiany gruntów. Miała dziewięć scen: 1. Wysłanie, 2. Pożegnanie z uczniami, 3. Góra Oliwna, 4. Niewola, 5. Biczowanie, 6. Ukoronowanie cierniem, 7. Niesienie krzyża, 8. Przybicie do krzyża, 9. Ukrzyżowanie (= Kalwaria) ). Pierwotna ścieżka miała długość około 620 m i prowadziła od ostrego zakrętu drogi pomiędzy Žirší i Stanovicami do kaplicy Wniebowstąpienia św. Krzyże (Kreutz Kirch). Kaplicę zbudowano w latach 1729–1730, a jej fundamenty zachowały się do dziś. Droga Krzyżowa zniknęła w ciągu XX w. poprzez wyburzenie pozostałych przystanków widocznych jeszcze na wojskowej mapie lotniczej z 1936 r. i zaoranie polnej drogi aleją gruszkową. Mapa zaznaczona jest na mapie I. mapy wojskowej oraz na mapie majątku fundacyjnego Choustníkovo Hradiště (1754).

W 2000 roku mgr. Jiří Kaše, jeden z znawców twórczości Braunawskazał na możliwość nawiązania do pierwotnego projektu. Droga Krzyżowa powstała z inicjatywy rzeźbiarza akademickiego Vladimíra Preclíka, który w 2004 roku założył stowarzyszenie obywatelskie Droga Krzyżowa i zaprosił do współpracy 15 czeskich rzeźbiarzy trzech pokoleń z doświadczeniem w kamieniarstwie i bliskimi związkami z Czechami Wschodnimi. Byli to: Vojtěch Adamec, Václav Fial, Stanislav Hanzík, Jan Hendrych, Ellen Jilemnicka, Ivan Jilemnický, Jiří Kačer, Daniel Klos, Jan Koblasa, Mario Kotrba, Jiří Marek, Čestmír Mudruňka, Jaromíra Němcová i Michal Šarš

Rzeźby powstawały przez cztery lata, a materiałem do ich wykonania był hořicki piaskowiec. Część z nich powstała bezpośrednio w kamieniołomie, część w pracowniach. Rzeźbiarz Preclík nie dożył otwarcia drogi i nie doczekał się nawet swojej rzeźby Katedra Modlitwy, która została zrealizowana po jego śmierci, według autorskiego modelu, wspólnie z rzeźbiarzem Zdenkiem Hejlem. Pozostała jednak refleksja autora na temat rzeźby, która jest jednocześnie credo tej Drogi Krzyżowej. W „sercu” Katedry Wstawiennictwa członkowie stowarzyszenia obywatelskiego umieścili specjalną skrzynkę ze stali nierdzewnej, w której znajdowała się replika pomnika Wsparcia Preclíka oraz tekst z przesłaniem dla przyszłych pokoleń o zamierzeniach projektu i nazwiskach wszystkich autorzy rzeźb.

Na niekonwencjonalną Drogę Krzyżową wybrano podnóże zalesionego zbocza nad linią kolejową Žirčí – Stanovice. Niektóre posągi stoją na skraju tarasu nad tym torem. Cały obszar ma długość około kilometra i jest łatwo dostępny z każdego miejsca. Znajduje się na trasie ścieżki dydaktycznej „Půjdem spolu do Betléma”, która prowadzi z Kuksu do Betlejem Brauna oraz na czerwonym szlaku turystycznym.

Przed budową drogi w latach 2005–2008 toczyły się spory i nieporozumienia co do planowanej trasy, która nie uwzględnia nieistniejących już stacji Drogi Krzyżowej. Jej przebieg przecina około 10 m na wschód od pomnika Krajobrazu Krzyża (Čestmír Mudruňka) i Poszukiwacza (Michal Šarše), bezpośrednio w tym miejscu nie ma żadnych informacji na ten temat. W 2008 roku zamierzony projekt został ostatecznie zatwierdzony i wdrożony. W dniu 4 października 2008 roku droga została uroczyście otwarta i poświęcona przez Biskupa Hradca Králové, Mons. ThLic. Dominik Duka O.P, późniejszego kardynała.

„Każdy z nas prowadzi w swoim życiu swoją Drogę Krzyżową. I nie możemy obejść się bez nadziei” — rzeźbiarz akademicki Vladimír Preclík

Zwiastowanie – Autor: Daniel Klose, *1973 „Anioły spadły na ziemię. Jeszcze nie nadszedł czas. Byli skamieniali. Jednak gdy się obudzą, zapalają skrzydła i odlatują, aby ogłosić nowinę.”

Chusta Weroniki – Autor: Stanislav Hanzík, *1931 „Weronika podeszła do Chrystusa, aby otrzeć Jego umęczoną twarz. Jej nagrodą był odcisk twarzy Cierpiącego.”

Cud wniebowstąpienia – Autor: Vojtěch Adamec, *1933 „Postać ukośnie wznosząca się wywołuje wrażenie lewitacji. Cud oderwania się od kamienia jest trudny. Wklęsłe i wypukłe kształty dematerializują rzeźbę.”

Cierniowa korona – Autorka: Ellen Jilemnická, *1946 „Stylizowana głowa Chrystusa z koroną cierniową o kubistycznych kształtach. Nie chce szokować, ale obudzić współczucie dla cierpiącego i empatię dla bliźniego”.

Katedra Błagania – Autor: Vladimír Preclík, 1929–2008 „Błaganie jest modlitwą. Modlimy się i mamy nadzieję, z oczami utkwionymi w niebie. Dlaczego do nieba? Niebo jest synonimem tajemnicy, wiary i nadziei”

święta Rodzina- Autor: Jan Koblasa, *1932 „Ojciec, matka i dziecko na kolanach w geście otwarcia – w chęci objęcia – na znak kryzysu. Na odwrotnej stronie rzeźby płaskorzeźba leżącego Chrystusa. Grobu Świętego.”

Światło w ciemności – Autor: Ivan Jilemnický, *1944 „Światło przechodzi pomiędzy dwoma kamiennymi pionami. Ostatnie chwile przed ciemnością, śmiercią i zmartwychwstaniem”.

Odkupienie – Autor: Jan Hendrych, *1936 „Wysoki trzon zwieńczony trzema głowami – symbolami różnorodności twarzy, ras, religii. Przedstawiają oblicze ludzkiego przeznaczenia – nawet w grzechu”.

Łza – Autor: Václav Fiala, *1955 „Łza jest symbolem płaczu, krzyż symbolem cierpienia, serce znakiem miłości. Symbole używane i nadużywane przez tysiąclecia.”

Pieta – Autor: Marius Kotrba, *1959 „Czasy i sposoby wyrażania się zmieniają, ale głęboki wpływ żałoby pozostaje. Podobnie jak radość w nadziei życia wiecznego”.

Krajobraz krzyża – Autor: Čestmír Mudrunka, *1935 „Narodziny – śmierć. Mamy swój krzyż. Wchodzimy w to. Ustalamy jego formę. Krajobraz pozostaje.”

Poszukiwacz – Autor: Michał Šarše, *1956 „Postać wrośnięta w siedzisko zamyka świat w sobie, pragnąc dotknąć jego tajemnic i odkryć sens ludzkiej egzystencji”.

Ból miłości – Autor: Jiří Marek, *1972 „Miłość życia w zamkniętym kręgu. Ale może zostać przecięta przez śmierć. Wtedy wielka miłość zamienia się w wielki ból. Kompozycja w kształcie krzyża przedstawia ostatnie spotkanie Jezusa Chrystusa z jego matką Marią i Marią Magdaleną.”

Brama Nadziei – Autor: Jaromíra Němcová, *1959 „Postacie złamały się w pasie i oparły się o siebie. Nie ma już między nimi napięcia, zwyciężyło wsparcie; przez bramę można także spojrzeć w bezkresne niebiosa”.

Obelisk – Autor: Jiří Kačer, *1952 „Symbol siły myśli i jej zdolności do stawiania oporu, wsparty wzajemną spójnością i stałością myślenia.”

„Droga Krzyżowa jest drogą nie tylko Chrystusa, ale każdego człowieka. Jest to idea apostoła Pawła, który przekształcił religię żydowską w chrześcijaństwo Europy. Krzyż to nie tylko sens chrześcijaństwa, to odkrycie sensu życia i jego najtrudniejszych momentów. „
— mgr. Dominik Duka za Wikipedią

Niezwykłe drogi krzyżowe – Byšičky koło Lázní Bělohrad

Po względnym sukcesie mojego zeszłorocznego projektu Madonny niezwykłe, postanowiłem tworzyć kolejne, podobne projekty w ramach niniejszego blogu. W listopadzie prowadzę cykl poświęcony kompozycjom rekwialnym, który z roku na rok będzie rozbudowywany, a teraz, w Wielkim Poście chciałbym zaprezentować kilkanaście niezwyklych dróg krzyżowych. Na wstępie mała uwaga dotycząca pisowni. Będę pisał „Droga Krzyżowa” mając na myśli nabożeństwoi „droga krzyżowa” mając na myśli dzieło sztuki. O nabożeństwach Drogi Krzyżowej pisałem nieco w poprzednich latach, teraz skupię się na obiektach architektonicznych.

Plenerowe drogi krzyżowe są w krajach Korony Świętego Wacława bardzo popularne. Są to na ogół obiekty skromniejsze od naszych kalwaryj takich jak Kalwaria Zebrzydowska, czy Kalwaria Pacławska. Składają się zasadniczo zczternastu niewielkich kapliczek z malarskimi lub rzeżbiarskimi przedstawieniami stacji Drogi Krzyżowej. Powstają od XVII wieku do dnia dzisiejszego z przerwą na komunizm. W czasie komunizmu nie tylko nie powstawały nowe, ale większość starych uległa dewastacji. Zazwyczaj pozostały puste kapliczki, wizerunki natomiast zostały zniszczone. po odzyskaniu wolności wiele z nich zostało odnowionych, często w bardzo interesujący sposób polegający na umieszczeniu w starych kapliczkach nowoczesnych obrazów pędzli współczesnych artystów czeskich. Głównie takie obiekty będę tu prezentował, pojawi się także kilka nowopowstałych. Wszystkie omówione w tym cyklu obiekty są pod opieką i nadzorem miejscowych parafij rzymskokatolickich.

Droga krzyżowa w Byšičkach koło Lázní Bělohrad znajduje się na wzgórzu Byšice w pobliżu kościoła św. Piotra i Pawła, który jest pozostałością po nieistniejącej już wsi Byšičky. Ścieżka zaczyna się przy kościele, schodzi w dół wzgórza, okrąża je i wraca na szczyt do kościoła.

Droga krzyżowa w Byšičkach powstała w latach 60. XIX w., kiedy to na własny koszt ufundował ją pustelnik Petr Regulatus, zwany Augustínkiem. Składała się z 14 kamiennych filarów z wizerunkiem pasji, umieszczonych w małej kaplicy na szczycie filaru. Do 1930 r. drogą regularnie odbywały się nabożeństwa.

Podczas II wojny światowej organizacja Hitlerjugend uprawiała tu sport i niszczyła okolicę. Po wojnie zespół popadał w ruinę, wyrywano poszczególne kolumny i niszczono kaplice. Pozostało jedynie 11 kolumn z piaskowca, a tylko trzy z nich miały małe kapliczki z obrazem pasyjnym i one również uległy znacznemu zniszczeniu.

W 1998 roku podjęto decyzję o przywróceniu Drogi Krzyżowej. W 2001 roku kaplice zostały oddane do blacharza, kolumny naprawił František Žoček z kamieniołomu w Lázně Bělohrad. Dodano nowe trzy posty. Miejscowy artysta i nauczyciel František Koubek namalował czternaście scen biblijnych. Wybraną techniką było malarstwo olejne połączone z rzeźbieniem w poliuretanie, całość pokryta jest folią z filtrem UV.

Odnowioną Drogę Krzyżową konsekrował w Wielki Piątek 29 marca 2002 roku biskup pomocniczy z Hradca Králové Josef Kajnek. Za Wikipedią

Niezwykłe drogi krzyżowe – Dobrá Voda koło Czeskich Budziejowic

Droga krzyżowa w miejscowości Dobra Voda koło Czeskich Budziejowic znajduje się w centrum wsi, w sąsiedztwie kościoła Matki Bożej Bolesnej. Jest chroniona jako nieruchomy zabytek kultury Republiki Czeskiej.

Na drogę krzyżową składa się czternaście murowanych kaplic niszowych wybudowanych w latach 1837–1839. Prowadzi wokół kościoła Matki Bożej Bolesnej ulicami Miloše Zachar, Na stráni, Na Kopečku, Hornická i Požárníků do kaplicy Grobu Świętego, która stoi za kościołem. Malowidła ze scenami pasyjnymi w niszach były pierwotnie malowane na blaszanych panelach. Po raz pierwszy drogę odnowiono w 1880 r.

W 1996 roku Drogę Krzyżową wyremontowano i uzupełniono nowoczesnymi malowidłami autorstwa malarki akademickiej Renaty Štolbovej z Dobrej Vody. Za wikipedią

Niezwykłe drogi krzyżowe – Černý Důl

Po względnym sukcesie mojego zeszłorocznego projektu Madonny niezwykłe, postanowiłem tworzyć kolejne, podobne projekty w ramach niniejszego blogu. W listopadzie prowadzę cykl poświęcony kompozycjom rekwialnym, który z roku na rok będzie rozbudowywany, a teraz, w Wielkim Poście chciałbym zaprezentować kilkanaście niezwyklych dróg krzyżowych. Na wstępie mała uwaga dotycząca pisowni. Będę pisał „Droga Krzyżowa” mając na myśli nabożeństwoi „droga krzyżowa” mając na myśli dzieło sztuki. O nabożeństwach Drogi krzyżowej pisałem nieco w poprzednich latach, teraz skupię się na obiektach architektonicznych.

Droga krzyżowa w Černym Dole na Trutnowsku znajduje się we wsi niedaleko kościoła, przy murze nieczynnego cmentarza. Razem z kościołem jest chroniona jako nieruchomy zabytek kultury Republiki Czeskiej.

Droga Krzyżowa powstała w 1842 roku. Znajduje się w pobliżu kościoła św. Michała, przy murze cmentarnym. Składa się z czternastu kamiennych kaplic z wnęką na obraz pasyjny i dachu z rzymskim numerem stacyjnym.

Po II wojnie światowej obiekt popadł w ruinę. Niektóre kapliczki były rozproszone lub stały w nieładzie. Niemniej jednak zachowały się wszystkie kamienne elementy wszystkich kaplic. W 2011 roku z inicjatywy gminy wyremontowano stacje, a nowe obrazy pasyjne namalował kronikarz Vladimír Vít z Černeho Dolu. Wraz z kaplicami naprawiono zabytkowy mur oporowy, a wokół kościoła założono park.

Droga Krzyżowa została ponownie otwarta 29 września 2011 roku po czesko-niemieckiej Mszy św. celebrowanej przez księdza Josefa Rybářa. Za Wikipedią

Niezwykłe drogi krzyżowe – Horní Maršov

Po względnym sukcesie mojego zeszłorocznego projektu Madonny niezwykłe, postanowiłem tworzyć kolejne, podobne projekty w ramach niniejszego blogu. W listopadzie prowadze cykl poświęcony kompozycjom rekwialnym, który z roku na rok będzie rozbudowywany, a teraz, w Wielkim Poście chciałbym zaprezentować kilkanaście niezwyklych dróg krzyżowych. Na wstępie mała uwaga dotycząca pisowni. Będę pisał „Droga Krzyżowa” mając na myśli nabożeństwoi „droga krzyżowa” mając na myśli dzieło sztuki. O nabożeństwach Drogi krzyżowej pisałem nieco w poprzednich latach, teraz skupię się na obiektach architektonicznych.

Droga Krzyżowa w Temným Důle prowadzi ze wsi Temný Důl (część gminy Horní Maršov ) do Starej Góry we wschodnich Karkonoszach. Zaczyna się 200 metrów od centrum informacyjnego Veselý vylet (dawny klasztor do 1952 roku) i przebiega przez wieś Stará Hora, która jest jednym z najlepiej zachowanych zespołów architektury ludowej w Karkonoszach z wieloma oryginalnymi chatami górskimi.

Droga krzyżowa została zbudowana w 1854 roku. Składa się z czternastu kamiennych kaplic z malowidłami wzdłuż 680-metrowej, ostro wznoszącej się leśnej ścieżki. Ścieżka prowadzi obok kaplicy św. Anny , która jest jedną z najstarszych budowli sakralnych we wschodnich Karkonoszach. Została zbudowany przez Johana Benscha i jego żonę Elżbietę w 1752 roku. Ścieżka prowadzi do kaplicy, dalej na Starą Górę i kończy się przy studni, której woda ma podobno uzdrawiającą moc.

Podczas kataklizmu wiatrowego w 1966 r. zniszczeniu uległa droga krzyżowa, studnia i figura anioła przy stacji 14. W ciągu następnych kilku lat wandale zdewastowali kamienne stacje i wrzucili je do doliny. W 1985 roku grupa przyjaciół odnalazła i w ciągu dwóch weekendów zmontowała poszczególne części kaplic w ich pierwotnej formie. W latach 1999-2001 lokalni mieszkańcy oraz przyjaciele galerii i centrum informacyjnego Veselý vítě wyremontowali pierwotną kaplicę, drewniany krzyż, odrestaurowali poszczególne stacje Drogi Krzyżowej, kaplicę św. Anny i samą drogę. Odrestaurowano także studnię nad kaplicą na końcu drogi krzyżowej. Z posągu anioła przy studni pozostał jedynie cokół, jego gruzy zalegają przy studni.

Oryginalne malowanie kaplic nie zachowało się, nowe obrazy namalował praski artysta Aleš Lamr . Malowidła mają charakter abstrakcyjny i kolorowy, powstały w formie emaliowanych płyt, które w 2002 roku zostały na stałe wmurowane w kamienne stacje.

Co roku w niedzielę poprzedzającą dzień świętej Anny (26 lipca) odbywa się procesja do kaplicy na nabożeństwo Drogi Krzyżowej. Za Wikipedią

Rozważania różańcowe na hymnach brewiarzowych oparte

Wstęp
Tobie, weselem promiennej,
Od ran serdecznych zbolałej,
Spiewamy, Matko Dziewico,
Odziana w płaszcz wiecznej chwały.

Tajemnice radosne
Witaj, radosna zbyt, kiedy
Poczynasz, odwiedzasz, rodzisz,
Składasz ofiarę i Syna,
Matka szczęśliwa, znachodzisz.
I Zwiastowanie NMP
Poseł królestwa niebiosów,
Co Boga Jej tajemnice
Wieści, pozdrawia łask pełną
Panienkę, Bogarodzicę.
II Nawiedzenie św. Elżbiety
Dziewica krewną swą, matkę
Świętego odwiedza Jana,
Co w łonie skryty, radośnie
Zwiastuje obecność Pana..
III Narodzenie Jezusa
Słowo, co się przed wiekami
Z istoty Ojca poczyna,
Rodzi się z Matki Dziewicy
Jako śmiertelna Dziecina.
IV Ofiarowanie w świątyni
Sam prawodawca praw słucha,
Stając chłopięciem w świątyni;
Zbawiciel się ofiaruje,
Gdy ubożuchny dar czyni.
V Znalezienie w świątyni
Matka już łka za zgubionym
I odnajduje w radości,
Jak to objaśniał, co obce
Wszelkiej uczonej mądrości.

Tajemnice bolesne
Witaj, bolesna, co w sercu
Przeżywasz walkę potężną,
Chłostę, wian z cierni, krzyż Syna,
O Męczenników Ty księżno.
I Modlitwa w Ogrójcu
W modłach na Górze Oliwnej
Pan pada, w smutku omdlewa,
Trwoży się, moc Go opuszcza
I pot Go krwawy oblewa.
II Biczowanie
Zbawca przez zdrajcę wydany,
Na srogie męki wleczony,
Spętan srogimi powrózy,
Krwawymi rózgi sieczony!
III Cierniem ukoronowanie
Korona hańby cierniowa
Uwieńcza skroń króla chwały,
Ramiona Jego okrywa
Płaszcz purpurowy, zetlały.
IV Droga Krzyżowa
Zmuszony jest na szczyt góry
Potrójne krzyża nieść brzemię,
Chociaż się poci i dyszy
I bez sił pada na ziemię.
V Śmierć na Krzyżu
Niewinnie pośród zbrodniarzy
Na krzyż przybity zelżywy,
Za swoich modląc się katów,
Oddaje ducha nieżywy.

Tajemnice chwalebne
Witaj wśród Syna tryumfów,
Wśród ogni Ducha Świętego,
W chwale i świetle niebiosów,
Królowo blasku boskiego.
I Zmartwychwstanie Pana Jezusa
Śmierć pokonawszy, z podziemia
Powraca Chrystus zwycięsko
I pęta grzechu skruszywszy,
Otwiera bramę niebieską.
II Wniebowstąpienie
Widziany dość przez śmiertelnych,
Wstępuje w niebo wspaniałe,
Siedzi po Ojca prawicy
I Jego podziela chwałę.
III Zesłanie Ducha Świętego
Jako obiecał, świętego
Ducha w ognistych miłości
Językach uczniom swym zsyła,
Co trwają po Nim w żałości.
IV Wniebowzięcie Maryi
Ciężaru ciała wyzbyta
Panna ku gwiazdom jest wzięta,
Gdzie Ją przyjmują Aniołów
Pieśni i radość nieb święta.
V Ukoronowanie Matki Bożej na Królową nieba i ziemi
Skroń wzniosłej Bogarodzicy
Dwanaście gwiazd opromienia:
Przy tronie Syna swojego
Jest Panią wszego stworzenia.

Zakończenie
Przybywaj i z tych tajemnic
Rwij róże, zbożna ludzkości
I wieńce wij dla dostojnej
Matki przepięknej miłości.
Chwała, o Jezu, bądź Tobie,
Coś się urodził z Dziewicy,
Z Ojcem i Duchem łaskawym
Po wieków wiek bez granicy.

***

Hymny brewiarzowe, których zwrotki tak poprzeplatałem, aby ułożyły się w całość tradycyjnego Różańca, są w przekładzie Leopolda Staffa. O historii tego oficjum tak pisze o. William Bonniwell OP: Gdy zakon po raz pierwszy otrzymał święto Różańca Świętego, używał w brewiarzu oficjum Narodzenia, zmieniając słowo „Narodzenie” we wszystkich miejscach, gdzie występowało, na słowo „uroczystość”. W różnych prowincjach ułożono i stosowano kilka specjalnych oficjów tego święta; kapituła z 1580 roku potępiła to i nakazała braciom używać oficjum Narodzenia. Gdy generałem był Sisto Fabri, w brewiarzu zamieszczono inne specjalne oficjum ku czci Różańca; ale nie uznano go za zadowalające. Dlatego kapituła z 1589 roku poprosiła generała o zbadanie różnych oficjów ułożonych przez ojców, wybranie najlepszego z nich oraz uzyskanie jego zatwierdzenia od Stolicy Apostolskiej w celu używania go w zakonie. W kolejnym roku w wydaniu Beccarii pojawiła się poprawiona wersja poprzedniego oficjum; zachowano przy tym specjalne hymny pierwszych i drugich nieszporów, matutinum oraz laudesów, pochodzące ze starego oficjum. Jednak wersja ta nie przetrwała rewizji Xavierre’a i, z wyjątkiem specjalnych lekcji, zakon jeszcze raz wrócił do oficjum Narodzenia. W 1726 roku zasugerowano, że antyfony oficjum powinny odwoływać się do tajemnic różańca. Takie oficjum zostało opracowane i Benedykt XIII zatwierdził je dla całego duchowieństwa, ale nawet dominikanie nigdy go nie przyjęli. Ostatecznie Eustachio Sirena i kilku innych dominikanów, korzystając ze starszego oficjum jako z wzorca, ułożyli wspaniałe oficjum będące obecnie w użyciu. Jego piękno oraz doskonałość jego hymnów zyskały wysokie uznanie liturgistów i hymnologów. Pierwszy trzy hymny napisał Agostino T. Ricchini, Mistrz Świętego Pałacu Apostolskiego; hymn drugich nieszporów ułożył Sirena. Zakon dominikański przyjął nowe oficjum od razu po jego zatwierdzeniu przez Benedykta XIV (1 września 1756). O samym zaś Richinim, autorze tych hymnów, tak pisze Słownik biograficzny Włochów: RICCHINI , Tommaso Agostino. – Urodził się w Cremonie 3 kwietnia 1695 r. jako syn Pietro i Antonii Sossija. W 1703 wstąpił do miejscowego kolegium jezuickiego, gdzie wyróżnił się kompozycją poetycką. W 1710 roku został przyjęty jako nowicjusz do klasztoru dominikanów w Correggio (Parma). Studia kontynuował w Bolonii, Reggio Emilia i od 1715 roku w Mediolanie. Po złożeniu ślubów ukończył studia teologiczne w Bolonii, uzyskując stopień mistrza. W latach 1721-1728 wykładał na różnych studiach dominikańskich: był lektorem filozofii w Casale Monferrato, etyki w Brescii, a wreszcie – w latach 1726-1728 – teologii w Weronie. Pasja literacka, która przejawiała się już od pierwszych lat studiów, nie osłabła jednak. Źródła przypisują mu teksty dwóch oratoriów, które miały być śpiewane w mediolańskim kościele S. Maria delle Grazie z okazji święta Tomasza z Akwinu, L’Ombre odsłoniętego ( Mediolan 1717) i L’ufficio delle cnoty (Mediolan 1718, następnie Cremona 1721). W 1720 roku opublikował w Cremonie zbiór Rymów na temat śmierci generała Antonina Cloche’a i w tym samym roku wstąpił – pod nazwą Gesalte Scandeo – do nowo powstałej kremońskiej kolonii Arkadii. W 1724 r. Epinicium stawiło się na uroczyste wyznanie wiary s. Marii Gioseffy Teresy Ricchini Cremonese w znamienitym klasztorze S. Eleny w Canneto. Jego pierwszy pobyt w Rzymie datuje się na listopad 1728 r., został wezwany do współpracy z sekretarzem Benedykta XIII Giuseppe Ludovico Andujarem, a w 1729 r. powierzono mu redakcję redakcyjną Martyrologium Romanum , która miała wkrótce ukazać się w druku . Mianowany 28 stycznia 1730 regentem Studia Bolońskiego, a także socius prowincjała lombardzkiego Lauro M. Piccinelli, kilka miesięcy później udał się ponownie do Rzymu, aby wygłosić uroczystą mowę o śmierci papieża ( In funere Benedykta XIII PM Oratio habita w Bazylice Watykańskiej IV nonas Martii anno 1730 , Romae 1730). Wracając do Cremony, opublikował piosenkę z okazji założenia przez panią D. Vittorię Riva świętego habitu zakonnego w klasztorze S. Margarita w Lugano(Mediolan 1731), Seria chronologica provincialium et vicariorum generalium provinciale utriusque Lombardiae (Bononiae 1732) i In funere Victorij Amedei II. Oratio habita templo S. Dominici Cremonae. X. Kal. styczeń 1732 (slsd). W latach 1733-1735 był profesorem teologii w Studiu Bolońskim; w 1738 roku został wybrany przeorem klasztoru S. Domenico w Cremonie, gdzie szczególną troską poświęcił powiększenie biblioteki. W kwietniu 1740 przeniósł się do Rzymu, aby pracować u boku generała Tommaso Ripolla jako socius ; 2 czerwca został mianowany adiutor studiorum , a w 1741 wstąpił do Kolegium Teologicznego w Casanatense, biblioteki założonej w 1701 roku w kompleksie S. Maria sopra Minerva. Były to lata intensywnego zaangażowania redakcyjnego. Oprócz biografii wybitnych dominikanów – De vita et studiis ks. Vincentii Ludovici Gotti Bononiensis SRE Cardinalis commentarius (Romae 1742) i De vita et kultu B. Alberti Villaeoniensis tertii ordinis sancti Dominici commentarius (Romae 1743) – nadzorowali publikację Adversus Catharos et Valdenses libri quinque(Romae 1743), napisany w XIII wieku przez dominikanina Monetę da Cremona. Już w 1748 r. generała Antonino Brémonda, w dniach 26-27 kwietnia 1749 r. został mianowany sekretarzem kongregacji Indeksu, a oficjalnie mianowany 7 maja; 21 maja wstąpił do Świętego Oficjum jako kwalifikator. Do tych ról wiązał funkcję egzaminatora episcoporum in sacra theologia , nadaną mu 11 maja 1752 r. W latach sekretariatu był sygnatariuszem licznych dekretów zaporowych i bohaterem słynnych spraw, m.in. tej, która w 1749 r. 50 dotyczyło Bibliothèque Janseniste Dominicus de Colonia (1744), co dało początek kontrowersji, w której brał udział z anonimowym romskim philalethis ad theologum Lovaniensem epistola de justa Bibliothecae Jansenisticae proscriptione (sl 1750). Ricchini jest także odpowiedzialny za zainicjowanie głębokiej refleksji nad funkcjami i procedurami Zgromadzenia Indeksu . W 1750 roku przedstawił Benedyktowi doskonałe zasady […] ustanowione przez Najwyższych Papieży dotyczące poprawiania i zakazu książek”, podkreślając potrzebę wprowadzenia jaśniejszych zasad dotyczących pozwoleń na czytanie i samego egzaminu cenzuralnego, który miał być przeprowadzany „według prawa prawdy, roztropności i miłości”. Ostatnia część pomnika poświęcona jest Index librorum prohibitorum, które muszą być zarówno bardziej adekwatne do czasów, jak i skuteczniejsze w działaniu. Poruszony oburzeniem wywołanym zakazem w 1750 r. L’Esprit de Jésus-Christ et de l’Eglise sur la fréquente communion (1745) przez jezuitę Jeana Pichona, Ricchini wzywa do większej łaski wobec autorów katolickich, posuwając się nawet do proponują, w tym przypadku, potępienie było nieuniknione i powstrzymanie się od nazwiska „oraz jego Zakonu, czyli Instytutu, aby w jak największym stopniu zachować ich szacunek”. Memoriał ten stał się podstawą konstytucji wydanej przez Benedyktaac ProvidedaSollicita Fundusz Benedykta XIV, Byki i konstytucje , t. 22, odc. 84r-97v). Ponadto spisano liczne wspomnienia w związku z publikacją Indeksu, którego szukał papież Lambertini. Wspomnienia i refleksje Sekretarza Indeksu na temat stworzenia nowego Indeksu ksiąg zakazanych oraz Indeksu i jego objaśnienia datowane są na rok 1754 (Watykan, Archiwum Kongregacji Nauki Wiary, Indeks, Protokoły , 84, ok. 376v-377v) oraz Krótka informacja o zasadach i staranności przy konstrukcji nowego Indeksu Ksiąg Zakazanych(85, cc. 76r-78r), w którym Ricchini podkreśla pilną potrzebę skorygowania wielu nieścisłości zawartych w poprzednich indeksach i wstawienia daty dekretu potępiającego towarzyszącego każdemu zakazowi. Wreszcie wielkim zainteresowaniem cieszy się współczesny pomnik Niektóre książki, których zakaz można by usunąć lub złagodzić w nowym Indeksie (cc. 107v-110v), w którym proponuje się – bez powodzenia – uczynić autorów takich jak Francis Bacon, Galileo Galilei, René Descartes, John Locke, Nicolas Malebranche, Samuel von Pufendorf. W 1757 oficjalnie wstąpił do komisji odpowiedzialnej za rewizję Index librorum prohibitorum , która ujrzała światło dzienne w 1758. We wrześniu 1759 roku został ostatecznie mianowany mistrzem Świętego Pałacu jako następca Giuseppe Agostino Orsiego, co doprowadziło do jego wejścia do Świętego Oficjum jako konsultanta. Od 1760 roku związany był także z kongregacją korekty ksiąg orientalnych. W dniu 5 czerwca 1767 r. jego bratanek Tommaso Agostino Vairani został wybrany na jego socius na urząd mistrza Świętego Pałacu; 21 grudnia 1772 dołączył do niego adiutor studiorum M. Di Petro. W okresie od 3 grudnia 1759 r. do 10 lutego 1777 r. spisał głosy cenzorskie dla zgromadzenia Indeksu i Świętego Oficjum, zaś jako mistrz Świętego Pałacu wydał w okresie od 12 listopada 1759 r. do 9 lutego 1777 r. cztery edykty, a także wyciągnięcia w 1766 rPrzypomnienie o wprowadzaniu, sprzedaży i wydobywaniu ksiąg zakazanych (Archiwum Kongregacji Nauki Wiary, Sant’Officio , Censurae Librorum , 1766, k. 1). Działalność na rzecz cenzury rzymskiej nie odrywała go od pracy redakcyjnej. Risonanza miała biografię poświęconą Gregorio Barbarigo, De vita ac rebus gestis beati Gregorii Barbaridi libri tres (Rzym 1761), której włoskie tłumaczenie ukazało się w Wenecji już w 1761 roku. Następnie pojawiły się Propositiones theologicae juxta mentem Angelici praeceptoris (Genuae 1763) i Oratio inauguralis ad clarissimum virum Cyrillum Martinum Zuchowski canonicum S. Sepulchri (Romae 1773); wreszcie pod arkadową nazwą Gesalte Scandeo znana jest pochwała Klemensa XIV ( Carmen , Clementis XIV. Pont. Max. concordiae pacis instauratoris imago , sl nor d.). Zmarł 24 stycznia 1779 roku i został pochowany w S. Maria sopra Minerva. Jeszcze za życia przekazał swoją bibliotekę kremońskiemu klasztorowi S. Domenico, którego był poprzednikiem, a który obecnie został połączony z Biblioteką Państwową i Biblioteką Obywatelską w Cremonie.

Rekolekcje Wielkopostne – Ojciec Leon Knabit OSB

W nawiązaniu do wezwania Rady Stałej Episkopatu skierowanego do mediów katolickich, w 2020 roku w czasie epidemii Covid19 opublikowałem na swoim blogu Rok Boży szereg linków do nagrań dobrych rekolekcyj wielkopostnych i kazań pasyjnych. W drugiej kolejności udostępniłem wieloodcinkowe rekolekcje o. Leona Knabita OSB z kanału Opactwo Benedyktynów w Tyńcu. Dziś komasuję je w jednym wpisie dla łatwiejszego oglądania.

Rekolekcje wielkopostne księdza Pawła Bortkiewicza 2020

W nawiązaniu do wezwania Rady Stałej Episkopatu skierowanego do mediów katolickich, w 2020 roku w czasie epidemii Covid19 opublikowałem na swoim blogu Rok Boży szereg linków do nagrań dobrych rekolekcyj wielkopostnych i kazań pasyjnych. Na początek dałem rekolekcje ks. dr. hab. Pawła Bortkiewicza opublikowane na kanale PCh24TV · Polonia Christiana. Dziś komasuję je w jednym wpisie dla łatwiejszego oglądania.

Biskup Wacław Świerzawski na Środę Popielcową o dojrzałym chrześcijaństwie

Dojrzałym chrześcijaninem jest nie ten, który wierzy w Boga z leku i strachu, nie ten, który tylko boi się Boga, ale ten, który kocha, bo rozumie głos krwi (Hbr 12, 24), głos miłości. To Słowo, które Bog dając swego Syna, dał nam i w Nim przekazał całe swoje orędzie. Dlatego klękamy, aby otrzymać na głowy popiół, symbol przemijania i znikomości. Żeby ukorzyć się, uwierzyć i nawrócić się, zbliżyć do Boga i dojść do Jego miłości. I pić z tego źródła miłości Bożej. I być przenikniętym miłością Boga wśród ludzi poza świątynią.

Biskup Wacław Świerzawski na V niedzielę Wielkiego Postu o krzyżu

In cruce salus, vita et resurrectio nostra. Wierzymy, że w krzyżu – w tym rzeczywistym, na który wakazuje znak, wizerunek, w rzeczywistym krzyżu, to znaczy w kielichu męki Chrystusa, w kielichu z Krwią Chrystusa, że w tym krzyzu jest zbawienie, to znaczy życie i zmartwychwstanie. W śmierci jest zmartwychwstanie! Tego nikt nie gwarantuje i tego nikt nie daje, to gwarantuje i daje tylko Bóg. Wiele filozofii milczy na temat śmierci i nie wie nic, i nie ma nic do powiedzenia. A Chrystus tę graniczną sytuację czlowieka rozwiązuje w sposób Boski.

Pan jest dla nas, s157