Mówił Chrystus wiele. To wszystko zostało spisane dla naszego pouczenia, dla naszej pamięci, dla pokoleń. Wczytujemy się w te słowa, a one mają moc wydarzeń: słowo Boże wypowiadane przez Boga czyni to co głosi. Jak Bóg swoim słowem stworzył świat, tak kapłani powtarzając słowa Chrystusa dokonują cudu przemiany chleba i wina w Ciało i Krew Pańską, w obecności Chrystusa. I ta obecność Chrystusa dalej trwa, pomimo wniebowstąpienia, pomimo ukrycia się, zniknięcia sprzed naszych oczu.
Już zapomnieliśmy o tym. To było tyle tygodni wstecz. A dziś po dokonaniu cudu zmartwychwstania ze śmierci do życia stawia nam przed oczy obraz ten sam, ale jakże pełniejszy. Oto ,,nawróćcie się” to nie tylko ,,oczyśćcie się z grzechów”, ale ,,nawróćcie się” to ,,przemieńcie się”. Gdy już jesteście nawróceni, to dalej się nawracajcie przemieniając to, co jeszcze nie zostało przemienione. Bo nie tylko trzeba oczyścić się z grzechów, ale to co ludzkie przemienić w to co Chrystusowe. Chrześcijaństwo jest czymś więcej niż humanizm, jakikolwiek. Chrystus mówi: ,,Daję wam przykazanie nowe, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13, 34-35).
Podkreśla Chrystus: przykazanie nowe daję wam. Takiego przykazania jeszcze nikt w życiu, w dziejach ani przed Nim, ani po Nim nie dał. Komentarzem do tego nowego przykazania miłości jest tegoż samego autora, co Ewangelii Janowej, Apokalipsa: ,,Rzekł siedzący na tronic: ‚Oto czynię wszystko nowe'” (Ap 21, 5). Jeśli wszystko jest nowe, życie nowe i świat nowy, to w nowym świecie i w nowym życiu jest nowe przykazanie nowej miłości. Bóg umarł na krzyżu. To jest zarys kształtu nowej miłości. Ludzie umierali na krzyżu i umierają w jeszcze gorszych mękach niż krzyżowe. Ale Bóg tylko w jednym miejscu i czasie umari na krzyżu: w człowieku Jezusie Chrystusie.
Pomimo cudu zmartwychwstania dokonanego przez Jezusa Chrystura którego symbolem jest promieniujuca światloéé, noc jest środowiskiem wielu ludzi, Ilu z żyjących dzis miliardów ludzi zanurzonych w ciemności niewiary i grzechu przebija się w bólu glębokich dramatów i tragedil ku światłu! Nawet chrześcijanie, którzy nie narodzili się w pełni do życin Bożego, wciąż rodzą się w bólu do owego niezwykłego i promieniujaącego światłością zmartwychwstania. A więc los człowieka to noc grzechu i noc rodzenia, noc walk o wolność i noc poszukiwań prawdy. Wszyscy dążymy w tym samym kierunku, choć nie wszyscy wiemy, że to o to chodzi. Czy znane z opisów Jana od Krzyża ciemne noce mistyków nie są tuż obok, na pograniczu owego losu wszystkich ludzi? Ale w centrum tych ciemności jest światłosć. To Chrystus (J 8, 12). Ta światłość oświeca każdego czlowieka przychodzącego na ten świat (1, 9), czy wie o tym czy nie, czy chce czy nie chce. Może właśnie dlatego szuka człowiek światlości, że ona świeci wciąż I jest światlością dla wiary (J 1, 7). Pan jest Pasterzem, jak nam dzisiaj przypomnial św. Jan, i Jego pasterska lampa jest zapalona a Jego owce ida za Nim. Moje owce słuchają mego głosu. Idą one za Mna i Ja daję im życie wieczne” (J 10, 27-28). Kto przyjmie światlość-Chrystusa, sam staje się najpierw iskrą w Panu, a potem jeśli podtrzymuje i podsyca ogień- pochodnią dla innych, ogniem rozpalonym, który widać z daleka. Przez modlitwę tego człowieka, ofiary, pokutę, slużbę (to są drwa, które podsycają ogień) Chrystus powoli zapala światło dla tych, którzy Go jeszcze nie znają.
Na dzisiejszą niedzielę wrzucam wyjątkowo całe kazanie, bo tu w zasadzie nie ma czego odrzucić. To spójna całość i jedno z najlepszych kazań, jakie czytałem
Oto zadanie na czas wielkanocny i na całe życie: poznawać Jezusa Chrystusa, czytając o Nim, słuchając o Nim, modląc się do Niego i przyjmując Go. Tak kształtuje się nasza wiara. Jest to wyrażnie ukazane w strukturze Mszy świętej, która odprawiamy. Słyszymy najpierw Jego słowa czyta je lektor, ale to Ten który jest. W Eucharystii jest Ten, którego słowa wpierw słyszymy. Ale musi przyjść do nas i musimy powiedzieć,,Amen”, niech się tak stanie. I wtedy wszystkie Jego słowa stają się proste i zrozumiałe, a my żyjemy coraz bardziej dojrzala wiarą, scalając nasze widzenie z widzeniem Tego, który jest Widzący, Pan nasz Jezus Chrystus. Uwierzyleś, Tomaszu, bo Mnie ujrzałeś; blogoslawieni. którzy nie widzieli, a uwierzyli” (śpiew przed Ewangelia).
Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk” zaprasza na koncert online! Program pt. „Czas radości”, na który Zespół „Śląsk” zaprosi w Niedzielę Wielkanocną, to koncert pieśni wielkanocnych, pełen radości, nadziei i wiary w nowe życie. Tytułowy utwór, który znalazł się w programie jest częścią obszerniejszej „Kantaty Wielkanocnej” autorstwa Stanisława Hadyny, wykonywanej przez artystów Zespołu podczas koncertów pasyjnych prezentowanych kilka lat po powrocie Profesora w latach 90. Z kolei z początków Zespołu „Śląsk” pochodzi utwór „Przedświt”, wyróżniający się charakterystyczną muzyką z orientalnymi nutami, które wówczas fascynowały Stanisława Hadynę. Początkowo był śpiewany z tekstem ludowym, potem – na potrzeby koncertów z repertuarem pasyjno-wielkanocnym – słowa napisał Kazimierz Szemioth. Zabrzmią także inne pieśni związane z radosnym okresem świątecznym: „Otrzyjcie łzy płaczących”, „Zwycięzca śmierci”, „Ziarno” czy „Emaus”. Piotr Hankus wyrecytuje tekst pieśni kościelnej „Alleluja, biją dzwony” oraz „Przez Twe wielkie Zmartwychwstanie” – z IV aktu dramatu Stanisława Wyspiańskiego pt. „Akropolis”. Program zakończy monumentalne dzieło Georga Fridricha Haendla „Alleluja”.
In cruce salus, vita et resurrectio nostra. Wierzymy, że w krzyżu – w tym rzeczywistym, na który wakazuje znak, wizerunek, w rzeczywistym krzyżu, to znaczy w kielichu męki Chrystusa, w kielichu z Krwią Chrystusa, że w tym krzyzu jest zbawienie, to znaczy życie i zmartwychwstanie. W śmierci jest zmartwychwstanie! Tego nikt nie gwarantuje i tego nikt nie daje, to gwarantuje i daje tylko Bóg. Wiele filozofii milczy na temat śmierci i nie wie nic, i nie ma nic do powiedzenia. A Chrystus tę graniczną sytuację czlowieka rozwiązuje w sposób Boski.
To jest wyzwolenie! Tym wyzwoleniem, tą duchową wolnością żyją chrześcijanie. I dlatego krzyż jest dla chrześcijan tytułem do chwaly. Že gnamy się znakiem krzyża, klękamy przed krzyżem, wieszamy krzyż na poczesnym miejscu. Nie tylko znak, ale zasadę wąskiej drogi (Mt 7, 14). zasadę umierającego ziarna, które przynosi owoc (J 12, 24). Chrześcijanie z całą świadomością biorą krzyż za zasadę swego życia. Bo ze śmierci dzię ki mocy Boga zmartwychwstającego rodzi się nasze zmartwychwstanie. Św. Paweł streści nam nasze uczucia, jeśli możemy za nim powtórzyć: ,,Co do mnie, nie daj Boże bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata” (Ga 6, 14).
To słowo ,,nawracajcie się” ma też aspekt negatywny i pozytywny. My najczęściej widzimy tylko negatywny, zerwanie z grzechem, i dlatego się nie nawracamy. A nawrócenie to nie samo odejście: to przyjście. Gdy ludzie wchodzą na drogę grzechu, dzieje się tak dlatego, że idąc jak ćmy do światła, do tego małego światełka nie widzą dużego światła. Nawrócić się to odpowiedzieć na wołanie Boga, który wzywa człowieka wspólnoty z sobą. Każdy rozumie, że aby przyjść i podejść blisko do Boga, jeśli się żyje w grzechu, trzeba grzech odrzucić. Ale to jest dopiero połowa nawrócenia. Człowiek odrzuca grzech nie po to, by pozostać bez grzechu, w pustce: odrzuca grzech, aby wejść we wspólnotę z Bogiem!
Rok Boży 