Jeśli chcemy jeszcze większego skrótu, to każda niedziela, kiedy znak przymierza – Krew wylana na Golgocie – uobecnia nam Zmartwychwstałego , jest dla nas gestem nadziei. Rzeczy złe już przeminęły, pomimo pozornego zwycięstwa. „Pozwólcie kąkolowi róść razem z pszenicą aż do żniwa” (por. Mt 13, 30). Nie ulegajcie pokusie niecierpliwości. Wchodźcie w pokój Boga, który jest wieczny. „Zwycięzca śmierci, piekła i szatana”. To jest właśnie nasza wiara, którą wyznajemy.
Pan jest dla nas, s. 124
1. Posypmy głowy popiołem, uderzmy przed Panem czołem;
Zapustne śmiechy na stronę, cierniową wijmy koronę.
2. Posypmy głowy popiołem, grzmi niebo głosem surowym:
„Pokutę czyńcie za grzechy, na stronę teraz uciechy”.
3. Posypmy głowy popiołem, otoczmy Pana pospołem,
Bo Pański sąd sprawiedliwy, a dla grzesznika straszliwy.
4. Posypmy głowy popiołem, już Zbawca cierpieć gotowy,
Ponosić męki, katusze, by nasze odkupić dusze.
5. Posypmy głowy popiołem, o śmierci myślmy pospołem;
Nim głosu Twego wezwanie na sąd Twój stawi nas, Panie.
6. Posypmy głowy popiołem, z Chrystusem nieśmy krzyż społem,
Abyśmy z Nim zmartwychwstali i hymn Mu chwały śpiewali.
(Klonowski)
Śpiewnik Kościelny ks. Jan Siedlecki
Wydawnictwo Diecezjalne św. Krzyża w Opolu
1959 r.
Człowiek ma sprawy z Bogiem i sprawy z drugim człowiekiem. Określają te dwa wymiary dwa przykazania: Będziesz miłował Pana, Boga swego z całego serca swego, z całej duszy swojej, ze wszystkich sił swoich i wszystkich swoich myśli, a bliźniego swego jak siebie samego”. Te dwa przykazania są równocześnie regułą ładu i wzajemnej więzi.
Pan jest dla nas, s. 295
Kiedyś pisano traktaty teologiczne na klęczkach, bo wiedziano, że w Bogu bliskim, którego chcemy wyrazić i zamknąć w słowach, jest głębia, której przekroczyć się nie da. Dziś zdarzają się tacy, którym się wydaje, że skoro Bóg się objawił i odsłonił swoje oblicze w Jezusie Chrystusie, znamy go już aż do głębi Jego serca, znamy Jego tajemnicę.
Pan jest dla nas, s. 288
Nasza przemiana dokonuje się przez odkrycie Jego obecności. I to staje się Jego słowem do nas dzisiaj. W duchu tego słowa wczytujemy się w Najświętszą Ofiarę, gdzie każde słowo jest słowem Chrystusa. Również i to, kiedy kapłan powie: „Ciało Chrystusa”. A my mówimy: „Amen”, zaprawdę tak jest. I z wiarą padamy na twarz i wiemy, że to jest słowo życia naszego i słowo naszej wieczności.
Pan jest dla nas, s. 281
Chyba zawsze was dziwi nieadekwatność pokuty sakramentalnej, którą dajemy w konfesjonale nawet wielkim grzesznikom po ich nawróceniu:kilka pacierzy czy jakąś litanię. A przecież to jest proste. Sto litanii, a nawet najcięższe pokuty nie zgładziłyby tych grzechów, które człowiek popełnił. A w konfesjonale, gdzie działa Chrystus, łączymy symbolicznie nasza pokutę z Jego ofiarą dla nas i dla naszego zbawienia. Nasza pokuta jest wielka, gdy ją podejmujemy z Chrystusem pokutującym.
Pan jest dla nas, s. 272
Iść za Chrystusem, nauczającym i cierpiącym, i Jego pytać, co to znaczy i po co to jest. Wtedy zrozumiemy chwałę Jego zmartwychwstania i jej wpływ na nasze życie. Bo On nam daje nowy sens, nowe światło, nową moc. Nawracając, powołuje. Oby tylko ten głos usłyszeć i iść na tym głosem.
Pan jest dla nas, s. 272
Ten zna Ciało, kto poznał Słowo! I teraz w tak naszkicowane przedpole refleksji wprowadźmy to, co Paweł Apostoł mówi o teologii ciała – pamiętając właśnie, że „Słowo Ciałem się stało”: „Ciało (wasze) nie jest dla rozpusty, ale dla Pana. Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem Ducha Świętego?” (1 Kor 6, 13.10)Ciało chrześcijanina bez Ducha Świętego jest głosem bezsłownym, nie ma nic do powiedzenia. „czy nie wiecie, że nie należycie już do samych siebie? Za wielką bowiem cenę zostaliście nabyci. Chwalcie więc Boga w waszym ciele ( 1 Kor 6, 19-20)
Pan jest dla nas, s. 264
Eucharystia jest obecnością Jezusa Chrystusa zmartwychwstałego, ale ze stygmatami męki. Podczas Mszy świętej, jak podczas chrztu, niebiosa są stale otwarte. Ale otwarte są dla tych, którzy dzięki wierze, miłości i czystości serca, i ubóstwu wewnętrznemu otrzymali łaskę otworzenia sakramentów. Ten piękny termin Ojców Kościoła przypomina, że można na sakramenty patrzeć od zewnątrz i od wewnątrz. Mogą być dla nas zamknięte i jak niebo otwarte. Modlimy się w prefacji na Boże Narodzenie: „Abyśmy poznając Boga w widzialnej (zewnętrznej) postaci, zostali przezeń porwani do oglądania rzeczy niewidzialnych”.
Pan jest dla nas, s. 109
Rok Boży 