Mówimy „Ojcze nasz, któryś jest w niebie” Ten, który wstąpił w niebo jest Bogiem. Ale nie tylko: bo On będąc Bogiem, jest również Człowiekiem i wszystkich nas pociąga ku sobie, niejako pociąga za sobą. Chce nas wszystkich doprowadzić do domu Ojca, gdzie jest mieszkań wiele (J 14, 2), do nieba. I ta prawda jest nie tylko kształtem naszej nadziei, ale jest kształtem naszej wiary i naszej miłości. Przecież każdej niedzieli, każdego dnia mówimy: wierzę w Jezusa Chrystusa, który wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Wszecmogącego, który zsyła Ducha Świętego. I jeszcze: wierzę w ciała zmartwychwstanie, w zmartwychwstanie mojego ciała, wierzę w życie wieczne. Ponieważ – i to jest fundament naszej wiary – tak stało się i dokonało w Jezusie Chrystusie.

Pan jest dla nas, s. 233

Wybiega więc jak gdyby Chrystus swoją wizją w przestrzeń eschatologiczną, równocześnie obiecując dać naszemu spojrzeniu wgląd w tę samą sferę, w sferę Jego widzenia. Wskazuje na to słowo „poznacie”: „w owym dniu poznacie”, otrzymacie Dar, który was w pełni uzdolni do tego, żebyście poznali, że po pierwsze Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie, a po wtóre wy we Mnie, a Ja w was… Oto misterium całe: Chrystus i Kościół. A dokona się to poznanie poprzez zesłanie Ducha Świętego.

Pan jest dla nas, s. 226

Eucharystia jest duszą Kościoła, bo w niej udziela się i działa w sensie najpełniejszym Duch Święty, który jest duszą kościelnych struktur.

Pan jest dla nas, s. 211