Jest jeden Bóg, który stworzył niebo i ziemię, i ludzi, i wszystko co istnieje. I chce, aby Jego wola, która jest miłością, była podstawą ludzkiego ładu i ludzkiego życia. Dlatego wyszedł siewca siać ziarno swoje. I sieje: „ziarnem jest słowo Boże, a siewcą jest Chrystus” ( śpiew przed Ewangelią). Ale kiedy człowiek śpi, przychodzi nieprzyjaciel i sieje chwasty. A więc obok królestwa Boga istnieje królestwo szatana. Bóg sieje pszenicę, z której jest chleb, co karmi nas i nasyca ludzki głód. A szatan sieje chwasty, mąci, to „ojciec kłamstwa” (J 8,44). Bóg wie o tym i chce aby człowiek wciąż – wolny wobec możliwości wyboru – wybierał. 

Pan jest dla nas, s. 375

Stoi człowiek w środku – powiedział Tomasz z Akwinu: „in medio positus est homo” – w środku między tym, co przerasta (świat fizyko-biologiczny) a tym, do czego nie dorasta, co przeczuwa. A przeczuwa o wiele więcej niż doświadcza na ziemi, na której stoi. Ale te nasze przeczucia, które w nas są, które niesiemy, które są cząstka bólu ziemi i bólu stworzenia – ono też cierpi, bo po swojemu coś przeczuwa – to dopiero początek, punkt wyjścia.

Pan jest dla nas, s. 365

 

Musimy iść naprzód. Tak jak Abraham, któremu Bóg, a raczej tajemny głos Boga, którego nie widział, mówił: „Wyjdź z domu ojców i idź do kraju, który ci wskażę” (por. Rdz 12,1) Ale nie mówił, gdzie jest konkretnie ten kraj i jak trzeba iść. Abraham „przez wiarę usłuchał wezwania Bożego. Wyszedł nie wiedząc dokąd idzie” (Hbr 11,8) I szedł w ciemność, mając nadzieję, że ten głos jeszcze raz mu powie, gdy będzie trzeba iść dalej.

Pan jest dla nas, s. 358