Fatimskie dopowiedzenie do różańca

Ó meu Jesus, perdoai-nos, livrai-nos do fogo do inferno, levai as almas todas para o céu e socorrei principalmente aquelas que mais precisarem.

O mi Jesu, dimitte nobis debita nostra, libera nos ab igne inferiori, perduc in caelum omnes animas, praesertim eas, quae maxime indigent misericordiae tuae.

O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba i dopomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twojego Miłosierdzia.

Ta modlitwa, to chyba najważniejszy element objawień fatimskich. Modlimy się w niej o zbawienie wszystkich ludzi. Przyznajemy więc, że takie powszechne zbawienie jest możliwe. Piekło może być puste, wbrew zresztą innemu fragmentowi fatimskich orędzi. Oczywiście, nie wiemy, czy jest puste. Możemy jednak mieć nadzieję. I to musi nam wystarczyć.

Rozważanie Różańca metodą wizualizacyjną

Skarżą się ogólnie, że jest rzeczą bardzo trudną odmawiać Różaniec z nabożeństwem, a raczej bez ciągłych roztargnień. Trudność ta pochodzi z powtarzania jednych i tych samych modlitw, co sprawia pewne znużenie: pochodzi i stąd jeszcze, że modląc się bez książki. nie mamy nic takiego, coby oczy i uwagę trzymało na wodzy. Aby zapobiedz tym niedogodnościom, najlepiej wyobrażać sobie tajemnicę każdego dziesiątka tak żywo, jakbyśmy ją widzieli przedstawioną w obrazie i wpatrywać się w ten obraz oczyma duszy, przez całe odmawianie dziesiątka. W ten sposób, gdyby słowa wymawiane były bez uwagi, będzie ona przynajmniej zwrócona na osobę Jezusa Chrystusa, co wystarcza, gdyż modlitwa, ściśle biorąc. nie jest czem innem, tylko wzniesieniem serca do Boga. Zastosowanie. Próbuj tego sposobu; jest on bardzo użytecznym; bez żadnego wysilenia modlitwę myślną połączysz z modlitwą ustną, a oraz święte myśli i słodkie uczucia powstaną w sercu twojem.

O. BRUNON VERCRUYSSE SI; PRZEWODNIK PRAWDZIWEJ POBOŻNOŚCI czyli NOWE PRAKTYCZNE ROZMYŚLANIA na każdy dzień roku o życiu Pana Naszego Jezusa Chrystusa ku użytkowi wiernych, którzy, żyjąc wśród świata, dążą do doskonałości; Tom II, s. 315-316

Rozważanie Różańca metodą Andrégo Frossarda

Niektórzy twierdzą, że ziarna różańca to ziarna zboża z plonu, który zbiera się gdzie indziej. Ta natarczywa modlitwa, oparta na powtarzaniu tych samych słów, jest zbliżona do języka uwielbienia, tak drogiego mistykom. Istnieje zresztą bardzo prosty sposób, aby zabezpieczyć tę modlitwę przed mechanizmem: odmówcie pierwszy paciorek za jakąś osobę; zaraz pojawi się w waszej pamięci inna, potem będzie ich dziesięć, dwadzieścia, a wtedy różaniec wyda się wam nie za długi, ale za krótki; przekonacie się, że wasz bliźni bardzo potrzebuje waszej modlitwy.

Z książki „Bóg i ludzkie pytania”

Rozważania różańcowe na hymnach brewiarzowych oparte

Wstęp
Tobie, weselem promiennej,
Od ran serdecznych zbolałej,
Spiewamy, Matko Dziewico,
Odziana w płaszcz wiecznej chwały.

Tajemnice radosne
Witaj, radosna zbyt, kiedy
Poczynasz, odwiedzasz, rodzisz,
Składasz ofiarę i Syna,
Matka szczęśliwa, znachodzisz.
I Zwiastowanie NMP
Poseł królestwa niebiosów,
Co Boga Jej tajemnice
Wieści, pozdrawia łask pełną
Panienkę, Bogarodzicę.
II Nawiedzenie św. Elżbiety
Dziewica krewną swą, matkę
Świętego odwiedza Jana,
Co w łonie skryty, radośnie
Zwiastuje obecność Pana..
III Narodzenie Jezusa
Słowo, co się przed wiekami
Z istoty Ojca poczyna,
Rodzi się z Matki Dziewicy
Jako śmiertelna Dziecina.
IV Ofiarowanie w świątyni
Sam prawodawca praw słucha,
Stając chłopięciem w świątyni;
Zbawiciel się ofiaruje,
Gdy ubożuchny dar czyni.
V Znalezienie w świątyni
Matka już łka za zgubionym
I odnajduje w radości,
Jak to objaśniał, co obce
Wszelkiej uczonej mądrości.

Tajemnice bolesne
Witaj, bolesna, co w sercu
Przeżywasz walkę potężną,
Chłostę, wian z cierni, krzyż Syna,
O Męczenników Ty księżno.
I Modlitwa w Ogrójcu
W modłach na Górze Oliwnej
Pan pada, w smutku omdlewa,
Trwoży się, moc Go opuszcza
I pot Go krwawy oblewa.
II Biczowanie
Zbawca przez zdrajcę wydany,
Na srogie męki wleczony,
Spętan srogimi powrózy,
Krwawymi rózgi sieczony!
III Cierniem ukoronowanie
Korona hańby cierniowa
Uwieńcza skroń króla chwały,
Ramiona Jego okrywa
Płaszcz purpurowy, zetlały.
IV Droga Krzyżowa
Zmuszony jest na szczyt góry
Potrójne krzyża nieść brzemię,
Chociaż się poci i dyszy
I bez sił pada na ziemię.
V Śmierć na Krzyżu
Niewinnie pośród zbrodniarzy
Na krzyż przybity zelżywy,
Za swoich modląc się katów,
Oddaje ducha nieżywy.

Tajemnice chwalebne
Witaj wśród Syna tryumfów,
Wśród ogni Ducha Świętego,
W chwale i świetle niebiosów,
Królowo blasku boskiego.
I Zmartwychwstanie Pana Jezusa
Śmierć pokonawszy, z podziemia
Powraca Chrystus zwycięsko
I pęta grzechu skruszywszy,
Otwiera bramę niebieską.
II Wniebowstąpienie
Widziany dość przez śmiertelnych,
Wstępuje w niebo wspaniałe,
Siedzi po Ojca prawicy
I Jego podziela chwałę.
III Zesłanie Ducha Świętego
Jako obiecał, świętego
Ducha w ognistych miłości
Językach uczniom swym zsyła,
Co trwają po Nim w żałości.
IV Wniebowzięcie Maryi
Ciężaru ciała wyzbyta
Panna ku gwiazdom jest wzięta,
Gdzie Ją przyjmują Aniołów
Pieśni i radość nieb święta.
V Ukoronowanie Matki Bożej na Królową nieba i ziemi
Skroń wzniosłej Bogarodzicy
Dwanaście gwiazd opromienia:
Przy tronie Syna swojego
Jest Panią wszego stworzenia.

Zakończenie
Przybywaj i z tych tajemnic
Rwij róże, zbożna ludzkości
I wieńce wij dla dostojnej
Matki przepięknej miłości.
Chwała, o Jezu, bądź Tobie,
Coś się urodził z Dziewicy,
Z Ojcem i Duchem łaskawym
Po wieków wiek bez granicy.

***

Hymny brewiarzowe, których zwrotki tak poprzeplatałem, aby ułożyły się w całość tradycyjnego Różańca, są w przekładzie Leopolda Staffa. O historii tego oficjum tak pisze o. William Bonniwell OP: Gdy zakon po raz pierwszy otrzymał święto Różańca Świętego, używał w brewiarzu oficjum Narodzenia, zmieniając słowo „Narodzenie” we wszystkich miejscach, gdzie występowało, na słowo „uroczystość”. W różnych prowincjach ułożono i stosowano kilka specjalnych oficjów tego święta; kapituła z 1580 roku potępiła to i nakazała braciom używać oficjum Narodzenia. Gdy generałem był Sisto Fabri, w brewiarzu zamieszczono inne specjalne oficjum ku czci Różańca; ale nie uznano go za zadowalające. Dlatego kapituła z 1589 roku poprosiła generała o zbadanie różnych oficjów ułożonych przez ojców, wybranie najlepszego z nich oraz uzyskanie jego zatwierdzenia od Stolicy Apostolskiej w celu używania go w zakonie. W kolejnym roku w wydaniu Beccarii pojawiła się poprawiona wersja poprzedniego oficjum; zachowano przy tym specjalne hymny pierwszych i drugich nieszporów, matutinum oraz laudesów, pochodzące ze starego oficjum. Jednak wersja ta nie przetrwała rewizji Xavierre’a i, z wyjątkiem specjalnych lekcji, zakon jeszcze raz wrócił do oficjum Narodzenia. W 1726 roku zasugerowano, że antyfony oficjum powinny odwoływać się do tajemnic różańca. Takie oficjum zostało opracowane i Benedykt XIII zatwierdził je dla całego duchowieństwa, ale nawet dominikanie nigdy go nie przyjęli. Ostatecznie Eustachio Sirena i kilku innych dominikanów, korzystając ze starszego oficjum jako z wzorca, ułożyli wspaniałe oficjum będące obecnie w użyciu. Jego piękno oraz doskonałość jego hymnów zyskały wysokie uznanie liturgistów i hymnologów. Pierwszy trzy hymny napisał Agostino T. Ricchini, Mistrz Świętego Pałacu Apostolskiego; hymn drugich nieszporów ułożył Sirena. Zakon dominikański przyjął nowe oficjum od razu po jego zatwierdzeniu przez Benedykta XIV (1 września 1756). O samym zaś Richinim, autorze tych hymnów, tak pisze Słownik biograficzny Włochów: RICCHINI , Tommaso Agostino. – Urodził się w Cremonie 3 kwietnia 1695 r. jako syn Pietro i Antonii Sossija. W 1703 wstąpił do miejscowego kolegium jezuickiego, gdzie wyróżnił się kompozycją poetycką. W 1710 roku został przyjęty jako nowicjusz do klasztoru dominikanów w Correggio (Parma). Studia kontynuował w Bolonii, Reggio Emilia i od 1715 roku w Mediolanie. Po złożeniu ślubów ukończył studia teologiczne w Bolonii, uzyskując stopień mistrza. W latach 1721-1728 wykładał na różnych studiach dominikańskich: był lektorem filozofii w Casale Monferrato, etyki w Brescii, a wreszcie – w latach 1726-1728 – teologii w Weronie. Pasja literacka, która przejawiała się już od pierwszych lat studiów, nie osłabła jednak. Źródła przypisują mu teksty dwóch oratoriów, które miały być śpiewane w mediolańskim kościele S. Maria delle Grazie z okazji święta Tomasza z Akwinu, L’Ombre odsłoniętego ( Mediolan 1717) i L’ufficio delle cnoty (Mediolan 1718, następnie Cremona 1721). W 1720 roku opublikował w Cremonie zbiór Rymów na temat śmierci generała Antonina Cloche’a i w tym samym roku wstąpił – pod nazwą Gesalte Scandeo – do nowo powstałej kremońskiej kolonii Arkadii. W 1724 r. Epinicium stawiło się na uroczyste wyznanie wiary s. Marii Gioseffy Teresy Ricchini Cremonese w znamienitym klasztorze S. Eleny w Canneto. Jego pierwszy pobyt w Rzymie datuje się na listopad 1728 r., został wezwany do współpracy z sekretarzem Benedykta XIII Giuseppe Ludovico Andujarem, a w 1729 r. powierzono mu redakcję redakcyjną Martyrologium Romanum , która miała wkrótce ukazać się w druku . Mianowany 28 stycznia 1730 regentem Studia Bolońskiego, a także socius prowincjała lombardzkiego Lauro M. Piccinelli, kilka miesięcy później udał się ponownie do Rzymu, aby wygłosić uroczystą mowę o śmierci papieża ( In funere Benedykta XIII PM Oratio habita w Bazylice Watykańskiej IV nonas Martii anno 1730 , Romae 1730). Wracając do Cremony, opublikował piosenkę z okazji założenia przez panią D. Vittorię Riva świętego habitu zakonnego w klasztorze S. Margarita w Lugano(Mediolan 1731), Seria chronologica provincialium et vicariorum generalium provinciale utriusque Lombardiae (Bononiae 1732) i In funere Victorij Amedei II. Oratio habita templo S. Dominici Cremonae. X. Kal. styczeń 1732 (slsd). W latach 1733-1735 był profesorem teologii w Studiu Bolońskim; w 1738 roku został wybrany przeorem klasztoru S. Domenico w Cremonie, gdzie szczególną troską poświęcił powiększenie biblioteki. W kwietniu 1740 przeniósł się do Rzymu, aby pracować u boku generała Tommaso Ripolla jako socius ; 2 czerwca został mianowany adiutor studiorum , a w 1741 wstąpił do Kolegium Teologicznego w Casanatense, biblioteki założonej w 1701 roku w kompleksie S. Maria sopra Minerva. Były to lata intensywnego zaangażowania redakcyjnego. Oprócz biografii wybitnych dominikanów – De vita et studiis ks. Vincentii Ludovici Gotti Bononiensis SRE Cardinalis commentarius (Romae 1742) i De vita et kultu B. Alberti Villaeoniensis tertii ordinis sancti Dominici commentarius (Romae 1743) – nadzorowali publikację Adversus Catharos et Valdenses libri quinque(Romae 1743), napisany w XIII wieku przez dominikanina Monetę da Cremona. Już w 1748 r. generała Antonino Brémonda, w dniach 26-27 kwietnia 1749 r. został mianowany sekretarzem kongregacji Indeksu, a oficjalnie mianowany 7 maja; 21 maja wstąpił do Świętego Oficjum jako kwalifikator. Do tych ról wiązał funkcję egzaminatora episcoporum in sacra theologia , nadaną mu 11 maja 1752 r. W latach sekretariatu był sygnatariuszem licznych dekretów zaporowych i bohaterem słynnych spraw, m.in. tej, która w 1749 r. 50 dotyczyło Bibliothèque Janseniste Dominicus de Colonia (1744), co dało początek kontrowersji, w której brał udział z anonimowym romskim philalethis ad theologum Lovaniensem epistola de justa Bibliothecae Jansenisticae proscriptione (sl 1750). Ricchini jest także odpowiedzialny za zainicjowanie głębokiej refleksji nad funkcjami i procedurami Zgromadzenia Indeksu . W 1750 roku przedstawił Benedyktowi doskonałe zasady […] ustanowione przez Najwyższych Papieży dotyczące poprawiania i zakazu książek”, podkreślając potrzebę wprowadzenia jaśniejszych zasad dotyczących pozwoleń na czytanie i samego egzaminu cenzuralnego, który miał być przeprowadzany „według prawa prawdy, roztropności i miłości”. Ostatnia część pomnika poświęcona jest Index librorum prohibitorum, które muszą być zarówno bardziej adekwatne do czasów, jak i skuteczniejsze w działaniu. Poruszony oburzeniem wywołanym zakazem w 1750 r. L’Esprit de Jésus-Christ et de l’Eglise sur la fréquente communion (1745) przez jezuitę Jeana Pichona, Ricchini wzywa do większej łaski wobec autorów katolickich, posuwając się nawet do proponują, w tym przypadku, potępienie było nieuniknione i powstrzymanie się od nazwiska „oraz jego Zakonu, czyli Instytutu, aby w jak największym stopniu zachować ich szacunek”. Memoriał ten stał się podstawą konstytucji wydanej przez Benedyktaac ProvidedaSollicita Fundusz Benedykta XIV, Byki i konstytucje , t. 22, odc. 84r-97v). Ponadto spisano liczne wspomnienia w związku z publikacją Indeksu, którego szukał papież Lambertini. Wspomnienia i refleksje Sekretarza Indeksu na temat stworzenia nowego Indeksu ksiąg zakazanych oraz Indeksu i jego objaśnienia datowane są na rok 1754 (Watykan, Archiwum Kongregacji Nauki Wiary, Indeks, Protokoły , 84, ok. 376v-377v) oraz Krótka informacja o zasadach i staranności przy konstrukcji nowego Indeksu Ksiąg Zakazanych(85, cc. 76r-78r), w którym Ricchini podkreśla pilną potrzebę skorygowania wielu nieścisłości zawartych w poprzednich indeksach i wstawienia daty dekretu potępiającego towarzyszącego każdemu zakazowi. Wreszcie wielkim zainteresowaniem cieszy się współczesny pomnik Niektóre książki, których zakaz można by usunąć lub złagodzić w nowym Indeksie (cc. 107v-110v), w którym proponuje się – bez powodzenia – uczynić autorów takich jak Francis Bacon, Galileo Galilei, René Descartes, John Locke, Nicolas Malebranche, Samuel von Pufendorf. W 1757 oficjalnie wstąpił do komisji odpowiedzialnej za rewizję Index librorum prohibitorum , która ujrzała światło dzienne w 1758. We wrześniu 1759 roku został ostatecznie mianowany mistrzem Świętego Pałacu jako następca Giuseppe Agostino Orsiego, co doprowadziło do jego wejścia do Świętego Oficjum jako konsultanta. Od 1760 roku związany był także z kongregacją korekty ksiąg orientalnych. W dniu 5 czerwca 1767 r. jego bratanek Tommaso Agostino Vairani został wybrany na jego socius na urząd mistrza Świętego Pałacu; 21 grudnia 1772 dołączył do niego adiutor studiorum M. Di Petro. W okresie od 3 grudnia 1759 r. do 10 lutego 1777 r. spisał głosy cenzorskie dla zgromadzenia Indeksu i Świętego Oficjum, zaś jako mistrz Świętego Pałacu wydał w okresie od 12 listopada 1759 r. do 9 lutego 1777 r. cztery edykty, a także wyciągnięcia w 1766 rPrzypomnienie o wprowadzaniu, sprzedaży i wydobywaniu ksiąg zakazanych (Archiwum Kongregacji Nauki Wiary, Sant’Officio , Censurae Librorum , 1766, k. 1). Działalność na rzecz cenzury rzymskiej nie odrywała go od pracy redakcyjnej. Risonanza miała biografię poświęconą Gregorio Barbarigo, De vita ac rebus gestis beati Gregorii Barbaridi libri tres (Rzym 1761), której włoskie tłumaczenie ukazało się w Wenecji już w 1761 roku. Następnie pojawiły się Propositiones theologicae juxta mentem Angelici praeceptoris (Genuae 1763) i Oratio inauguralis ad clarissimum virum Cyrillum Martinum Zuchowski canonicum S. Sepulchri (Romae 1773); wreszcie pod arkadową nazwą Gesalte Scandeo znana jest pochwała Klemensa XIV ( Carmen , Clementis XIV. Pont. Max. concordiae pacis instauratoris imago , sl nor d.). Zmarł 24 stycznia 1779 roku i został pochowany w S. Maria sopra Minerva. Jeszcze za życia przekazał swoją bibliotekę kremońskiemu klasztorowi S. Domenico, którego był poprzednikiem, a który obecnie został połączony z Biblioteką Państwową i Biblioteką Obywatelską w Cremonie.

Biskup Wacław Świerzawski na październik o różańcu

Różaniec to dziwna modlitwa. Ktoś powiedział o nim: to wielka dystrakcja skierowana ku niebu. Doświadczamy tej trudności, kiedy nie potrafimy zsynchronizować odmawianych zdrowasiek z rozważaniem Ewangelii, uwagi którą chcemy skupić na słowach Pozdrowienia Anielskiego z wtopieniem jej w misteria życia Jezusa. Ma różaniec swój wątek najistotniejszy, ma swoje „dzisiaj”, w którym słychać głos Pana: istotą różańca jest odkrycie dynamiki paschalnej drogi Jezusa Chrystusa ukrytej w rytmie trzech cyklii tajemnic. Rozwija się ona od żłobka betlejemskiego i innych tajemnic radosnych poprzez drogę krzyża tajemnic bolesnych do drogi chwały w tajemnicach chwalebnych. Odkryć dynamikę tego rytmu (formuły są na drugim miejscu, w tle) i zachować wierność tej modlitwie z postawą gotowości do przyjęcia tego, czego Chrystus nas uczy -,,Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego”! (psalm re sponsoryjny) to doświadczyć, że z tej wierności Chrystusowi, z to warzyszenia Mu w Jego drodze rodzi się w nas miłość.

Różaniec to jakby psalmy Nowego Testamentu. Inny cykl stu pięćdziesięciu,, paciorków”, który daje nam przystęp do obecnego Chrystusa, do Jego słowa, do słowa trwającego na wieki” (por. śpiew przed Ewangelią). I do Jego miłości, z którą jednoczymy się w pełni, kiedy przyjmujemy Eucharystię. Niech ta modlitwa (psalm responsoryjny), którą przed chwilą wyśpiewaliśmy, sumuje nam ów nakaz Kościoła, aby brać różaniec do ręki:

Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, wznośmy okrzyki ku chwale Opoki naszego zbawienia.

Stańmy przed obliczem Jego z uwielbieniem, radośnie śpiewajmy Mu pieśni.

Przyjdźcie, uwielbiajmy Go padając na twarze,

zegnijmy kolana przed Panem, który nas stworzył.

Albowiem On jest naszym Bogiem,

a my ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku.

XXVILL

Luterański różaniec postny

różaniec

Różaniec jest jedną z tych praktyk katolickich, które są najostrzej krytykowane przez protestantów, osobliwie przez tych co radykalniejszych. Protestantyzm jest jednak zjawiskiem niezwykle zróżnicowanym. Oprócz nurtów antykatolickich mieści w sobie także katolicyzujące. Te ostatnie adaptują na swój użytek rozmaite praktyki katolickie, w tym także modlitwę różańcową. Oczywiście przejęte praktyki w mniejszym lub większym stopniu modyfikują celem dopasowania do własnych potrzeb, tradycyj i doktryn. Przykładem takiej protestanckiej adaptacji katolickiej praktyki jest Luterański Różaniec Postny (Lutheran Lent Rosary), zwany także po prostu Różańcem Luterańskim (Lutheran Rosary). Coś niecoś o tym różańcu jest napisane na tej stronie. Różaniec ten jest właściwie odmianą katolickiego Różańca do Imienia Jezus, który omawiałem już na swoim blogu bożonarodzeniowym, a który sam jest z kolei jedną z zachodnich recepcyj wschodniochrześcijańskiej Modlitwy Jezusowej. Powyżej prezentuję przykłady luterańskiego „sprzętu” różańcowego, poniżej zaś sposób odmawiania luterańskiego różańca za tą stroną internetową.

1.Zaczynamy znakiem Krzyża Świętego.

Polski: W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen

English: In the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit. Amen.

Latin: In nomine Patris et Filii et Spiriti Sancti. Amen.

2. Odmawiamy Skład Apostolski

Polski: Wierzę w Boga Ojca Wszechmogącego,Stworzyciela nieba i ziemi,i w Jezusa Chrystusa,

Syna Jego Jedynego, Pana naszego,który się począł z Ducha Świętego,umęczon pod Ponckim

Piłatem,ukrzyżowan, umarł i pogrzebion,zstąpił do piekieł,trzeciego dnia zmartwychwstał,

wstąpił na niebiosa,siedzi po prawicy Boga Ojca Wszechmogącego,stamtąd przyjdzie sądzić

żywych i umarłych.Wierzę w Ducha Świętego,święty Kościół powszechny,Świętych obcowanie,

grzechów odpuszczenie,ciała zmartwychwstanie,żywot wieczny.Amen

English: I believe in God, the Father Almighty, maker of heaven and earth. And in Jesus

Christ, his only Son, our Lord, who was conceived by the Holy Spirit, and born of the

virgin Mary, suffered under Pontius Pilate, who was crucified, died and was buried. He

descended into hell. On the third day He rose again from the dead. He ascended into heaven

and sits at the right hand of the Father. From thence He will come to judge the living and

the dead. I believe in the Holy Spirit, the holy catholic Church, the communion of saints,

the forgiveness of sins, the resurrection of the body, and the life everlasting. Amen.

Latin: Credo in Deum Patrem omnipotentem, Creatorem caeli et terrae. Et in Iesum Christum,

Filium eius unicum, Dominum nostrum, qui conceptus est de Spiritu Sancto, natus ex Maria

Virgine, passus sub Pontio Pilato, crucifixus, mortuus, et sepultus, descendit ad inferos,

tertia die resurrexit a mortuis, ascendit ad caelos, sedet ad dexteram Dei Patris

omnipotentis, inde venturus est iudicare vivos et mortuos. Credo in Spiritum Sanctum,

sanctam Ecclesiam catholicam, sanctorum communionem, remissionem peccatorum, carnis

resurrectionem, vitam aeternam. Amen.

3. Na pierwszym paciorku różańca odmawiamy Modlitwę Pańską.

Polski: Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się Imię Twoje; przyjdź królestwo Twoje;

bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam

dzisiaj; i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom; i nie wódź nas

na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Amen.

English: Our Father, Who art in Heaven, hallowed be Thy Name. Thy kingdom come, Thy will be

done on earth as it is in Heaven. Give us this day our daily bread, and forgive us our

trespasses, as we forgive those who trespass against us. And lead us not into temptation,

but deliver us from evil. Amen.

Latin: Pater noster, qui es in caelis, sanctificetur nomen tuum. Adveniat regnum tuum. Fiat

voluntas tua, sicut in caelo et in terra. Panem nostrum quotidianum da nobis hodie, et

dimitte nobis debita nostra sicut et nos dimittimus debitoribus nostris. Et ne nos inducas

in tentationem, sed libera nos a malo. Amen.

4.Na trzech kolejnych paciorkach odmawiamy Modlitwe Jezusową.

Polski: Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj sie nade mną, grzesznikiem.

English: Lord Jesus Christ, Son of God, have mercy upon me, a sinner.

Latin: Domine Iesu Christe, Fili Dei, miserere mei, peccatoris.

5. Odmawiamy modlitwę Chwała Ojcu.

Polski: Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu,

English: Glory be to the Father and to the Son and to the Holy Spirit; as it was in the

beginning, is now, and will be forever. Amen.

Latin: Gloria Patri et Filio et Spiritui Sancto. Sicut erat in principio, et nunc et semper

et in saecula saeculorum. Amen.

6. Na pierwszym paciorku różańca odmawiamy Modlitwę Pańską.

Na dziesięciu kolejnych paciorkach odmawiamy Modlitwe Jezusową.

Odmawiamy modlitwę Chwała Ojcu.

7. Powtarzamy poprzednie sześć kroków dla każdej pozostałej tajemnicy.

8. Odmawiamy przedtrydenckie (biblijne) Pozdrowienie Anielskie, Kantyk Maryi lub

ewangeliczną modlitwę ks. Marcina Lutra do Matki Bożej.

Polski: Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, Błogosławionaś Ty między niewiastami, i

błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Amen.

English: Hail Mary, full of grace, the Lord is with thee. Blessed art thou among women and

blessed is the fruit of thy womb, Jesus Christ. Amen.

Latin: Ave Maria, gratia plena, Dominus tecum. Benedicta tu in mulieribus, et benedictus

fructus ventris tui, Iesus Christus. Amen.

Polski: Wielbi dusza moja Pana I raduje się duch mój w Bogu , moim Zbawcy Bo wejrzał na

uniżenie Swojej Służebnicy. Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą Wszystkie pokolenia

Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, Święte jest Jego imię. A Jego miłosierdzie z

pokolenia na pokolenie Nad tymi, co się Go boją. Okazał moc swego ramienia

Rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich. Strącił władców z tronu,

A wywyższył pokornych. Głodnych nasycił dobrami. A bogatych z niczym odprawił.

Ujął się za swoim sługą, Izraelem, Pomny na swe miłosierdzie. Jak przyobiecał naszym ojcom,

Abrahamowi i jego potomstwu na wieki.

English: My soul magnifies the Lord, and my spirit rejoices in God my Savior; For he has

looked on the humble estate of his servant. For behold, from now on all generations will

call me blessed; For he who is mighty has done great things for me, and holy is his name.

And his mercy is for those who fear him from generation to generation. He has shown

strength with his arm; He has scattered the proud in the thoughts of their hearts; He has

brought down the mighty from their thrones and exalted those of humble estate; He has

filled the hungry with good things, and the rich he has sent empty away. He has helped his

servant Israel, in remembrance of his mercy, as he spoke to our fathers, to Abraham and to

his offspring forever.

Latin: Magnificat anima mea Dominum,et exsultavit spiritus meus in Deo salvatore meo,

quia respexit humilitatem ancillae suae.Ecce enim ex hoc beatam me dicent omnes generationes,quia fecit mihi magna,qui potens est,et sanctum nomen eius,

et misericordia eius in progenies et progeniestimentibus eum.Fecit potentiam in brachio suo,dispersit superbos mente cordis sui;deposuit potentes de sede et exaltavit humiles;

esurientes implevit bonis et divites dimisit inanes.Suscepit Israel puerum suum,

recordatus misericordiae suae,sicut locutus est ad patres nostros,Abraham et semini eius in saecula.

English: O Blessed Virgin, Mother of God, what great comfort God has shown us in you, by so

graciously regarding your unworthiness and low estate. This encourages us to believe that

henceforth He will not despise us poor and lowly ones, but graciously regard us also,

according to your example.

9.Kończymy znakiem Krzyża Świętego

Za stroną: http://www.wikihow.com/Pray-the-Lutheran-Rosary

Jak, widać modlitwa ta jest pozbawiona wszelkich elementów sprzecznych z doktryną protestancką, nie ma jednak w niej też nic sprzecznego z doktryną katolicką. Z powodzeniem może więc ów luterański różaniec odmawiany także przez katolików, może tylko z pominięciem owej modlitwy maryjnej Lutra, a i to nie ze względu na jej treść, której prawowierność nie budzi wątpliwości, ale na autora. Nasuwa się refleksja, że skoro są luteranie akceptujący Różaniec Jezusowy, to mogliby oni przyjąć także inne, podobne do niego, wybitnie chrystocentryczne praktyki katolickie, na przykład koronkę do Miłosierdzia Bożego. Można też mieć nadzieję, że wraz z przejmowaniem takich praktyk będą oni przybliżać się do katolicyzmu jeśli nie organizacyjnie, czy doktrynalnie, to przynajmniej duchowo.